Lekker zeilen

Veel vogels op een zandbank in Moreton Bay

Bij het eerste licht op donderdag 8 mei, vindt Nils het losse draadje van de accuoplader; weer een probleem minder. De rest van deze prachtige tocht door dit natuur gebied is genieten: veel aalscholvers, pelikanen en meeuwen zweven door de lucht. Een zeearend speurt de omgeving af van uit zijn nest op een hoge paal, die duidelijk voor dit doel is neergezet. De oevers zijn groen en bieden leuke doorkijkjes op andere kreken. Langzamerhand komt de bewoonde wereld weer in zicht: boten, haventjes en uiteindelijk het brede water van Moreton Bay. De zeilen kunnen gehesen worden en we sjezen met de wind in de rug af op Manly. Daar hebben we met David afgesproken, hij heeft een aantal lijnen van ons in zijn werkplaats laten liggen. Ook doen we er de laatste boodschappen: vers brood, groenten en vlees.

Doorkijkjes in Moreton Bay

Die middag hebben we afgesproken met onze vrienden Michelle en Rick van de Niriki, die we in februari op de werf hebben ontmoet. Ze liggen voor anker aan de andere kant van Moreton Bay. Het is nog ruim 25 mijl varen dus we hebben haast. Er is een pittige wind, we willen niet te snel reven om de vaart erin te houden; tenslotte is het al om half zes bijna donker. Dat is geen goed idee; er trekt een pittige bui over, de Pélagie krijgt ruim 30 knopen over zich heen met een ongereefd grootzeil! In de bui draait de wind, ipv achter nu ineens half. Nils draait de Pélagie door de wind, ik laat het grootzeil zakken en alles gaat net goed. Alleen de lijnen waarmee de broek, de zeilophouder, vast zit, zijn aan één kant los geschoten. Nu wel gereefd, laten we om kwart voor zes ons anker vallen achter de Niriki. Rick komt ons ophalen en Michelle heeft een warme maaltijd klaar, wat zijn Australiërs toch gastvrij! Gezellig kletsen we bij over de afgelopen maanden!

Aalscholvers op een boei in Moreton Bay

Vrijdagochtend repareert Nils de broek, gelukkig is alleen een knoop losgeschoten. We maken ons klaar voor de driedaagse oversteek naar de Whitsundays. De Niriki doet het rustiger aan: zij hebben het hele seizoen; wij willen midden juli al weer in Darwin zijn voor de Indonesië Rally.

Vanuit Moreton Bay varen we recht naar het noorden; de passaatwind waait lekker door met zo’n 25 knopen, windkracht zes. Natuurlijk zit er een rif in het grootzeil; we hebben ons lesje geleerd. Eerst worden we allebei nog een beetje “katterig”; de verwarde golven bij de ingang van deze baai doen onze magen geen goed. Later worden de golven regelmatiger, we kunnen lekker lezen. De oversteek is snel en gemakkelijk; de zon schijnt, de wind blijft lekker doorwaaien en komt van achteren; de Pélagie glijdt rustig over de golven heen. Zo af en toe dreigt er een fikse bui in de verte, maar we houden het droog. De bijna volle maan maakt de nachten heerlijk licht, het is weer genieten.

Ons eerste eiland in de Whitsundays: Scawfell

Maandagochtend komt Scawfell eiland in zicht, om half één gooien we er ons anker uit. We hebben deze hele ongerepte baai voor ons zelf. Later die middag komt een catamaran naast ons liggen, ze brengen ons een deel van hun vangst van die ochtend: een prachtige Spaanse makreel. Natuurlijk kletsen we gezellig en maken samen een wandeling op het eiland.

Aan de wandel

Vandaag, dinsdag, zeilen we verder naar Brampton. Ook nu waait het stevig; we vliegen over het water met weer de wind in de rug. Een dikke bui trekt over ons heen, maar de Pélagie trekt zich er niets van aan. Morgen gaan we het eiland verkennen, er zijn wandelpaden met mooie uitzichten, belooft onze zeilgids. Telefoon is hier niet en dus ook geen internet. De foto’s bij dit verhaal komen later.

Het gaat maar net goed…

We zijn weer onderweg! Pelikanen, aalscholvers en steltlopers kijken toe

Na de hectiek van de vliegreis en het te water laten, willen we het zaterdag rustig aan doen. Nou dat moet ook wel, want Nils is weer ziek: hoesten, een beetje diarree, we dachten dat dat alleen in Nederland voorkwam. Maar hier wordt het nu natuurlijk ook winter.

Gelukkig is hij zondag een stuk beter, want de klussen moeten toch echt worden gedaan: het motortje gaat weer op de bijboot die ondertussen wieltjes heeft gekregen, de vlaggen worden weer opgehangen en we kijken toch nog eens goed naar die trampoline. 

Nils vervangt de tie-wraps - Er zijn nog grote gaten aan de zijkant van de trampoline

Een paar dingen kunnen we zelf dus Nils vervangt de tijdelijke tie-wraps door touwtjes. Het bedrijf dat ermee is begonnen, en we dus hebben moeten betalen, weet het niet meer en kan onze rigger David helpen. “Die heeft er het juiste gereedschap voor” is het verweer. Ten einde raad lezen we de gebruiksaanwijzing: de trampoline moet eerst 3 ½ uur in water weken! Oh jee, de trampoline zit al op de Pélagie; alles er weer afhalen is ook zowat. We besluiten de trampoline dan maar heel nat te maken met de waterslang, hier in de Marina is water genoeg. We beginnen ‘s avonds al en Nils staat zelfs om 3:00 uur ‘s nachts op om de trampoline nog een douchebeurt te geven. Om half zes zijn we alweer paraat, zodat de trampoline echt door en door nat is als David dinsdagochtend om zeven uur komt.

DE Australische aalscholver laat in de marina zijn vleugels drogen

Gelukkig weet hij wel hoe het klusje geklaard moet worden: zijn gereedschap bestaat uit kennis en gereedschap om touwen aan te trekken heeft natuurlijk iedere zeilboot aan boord in de vorm van lieren! David weet hoe die te gebruiken en anderhalf uur later zit de trampoline er pico bello op; dat ging dus net goed. David heeft ook de laatste probleempjes met onze nieuwe verstaging opgelost.

Aan het klussen voor een baby "box"

Over ruim vier weken krijgen we ons nichtje Inngrid, haar man en haar zes maanden oude dochtertje op bezoek; voor Emmylou moet een soort box worden gemaakt. In het weekend hebben we ontwerp gemaakt, maandag ochtend gaan we naar een doe het zelf winkel en maandagavond zit alles in elkaar dankzij de handigheid van Nils!

De buitenbox - gezellig bij de eettafel

Dinsdagmiddag doen we eindeloos veel boodschappen, want we willen een aantal weken op de Whitsundays kunnen blijven. Op woensdagochtend is er eindelijk tijd om onze koffers op te ruimen en Pélagie vaarklaar te maken. Om één uur gooien we de trossen los. Help, er komt geen koelwater uit de stuurboordmotor en we varen al! Ineens herinner ik me dat we de toevoerkraan voor het koelwater hebben dichtgedraaid voor een onderhoudsklusje; snel de kraan open en ja het koelwater stroomt weer; dat ging maar net goed!

Op de Coomera rivier

We varen naar het noorden door een prachtig natuurgebied, maar wel met een aantal ondiepe stukken. We zijn net voor hoog water vertrokken, dus zouden we over bij de ondiepere stukken geen problemen moeten hebben. Het is spannend maar de eerste helft gaat goed. Je kunt hier natuurlijk niet door het water kijken er is veel te veel modder: eyeball navigatie werkt hier net ; je bent aangewezen op de kaart en de boeien.

Vlak voor het meest ondiepe deel staan er waarschuwingsborden: er kunnen zich “zomaar” ondieptes voordoen. En ja hoor, op het meest ondiepe deel zitten we even vast maar, gelukkig snel weer los dankzij het goede sturen van Nils. Als we bijna bij dieper water zijn, zitten we toch ineens wel echt vast. De wind drijft ons de ondiepte op. Nils laat de motoren loeien, probeert te draaien en daarna achteruit de route te varen die we gekomen zijn. Het is heel spannend; 10 minuten later komen we toch nog los. Terugkeren is geen optie, het is al vrij laat in de middag. Nils probeert nog een keer recht op de volgende boei af te varen en de kaart de kaart te laten. Dat werkt, door onze vooruitkijkende dieptemeter worden we gerustgesteld dat het niet weer zo onverwachts ondiep wordt. Als we eenmaal in dieper water zijn laten we gewoon aan de rand van de vaargeul het anker vallen. Het is mooi geweest voor vandaag, de zenuwen gieren ons nog door de keel: het ging maar net goed!

Nu lekker slapen, morgen is er weer een dag. We hebben nog één probleem, het opladen van de accu’s door de motor gaat niet goed er lijkt een draadje los te zitten…. Daar kijken we morgen naar.

Weer in het water

Na de schrik van de “reservelijst” voor onze vlucht naar China, worden we getroost door een stoel met extra veel beenruimte. Wat een luxe! Zoals altijd is het eten bij China Southern Airlines prima en het schermpje voor ons heeft weer heel veel nieuwe films en series in de aanbieding. Vervelen is er niet bij.

Enorme vertrekhal van het vliegveld van Kanton

Op het vliegveld van Kanton moeten we bijna 13 uur wachten, ook dit keer staat de bus voor ons klaar om ons naar een prachtig, luxe hotel te brengen. De bedden zien er aanlokkelijk uit na onze korte nacht. Ik, Hanneke, maak tijd voor een interessante wandeling. Dit is een ander hotel dan 5 maanden geleden, het ligt aan de rand van de stad, wat resulteert in oud en nieuw vlak bij elkaar. Kleine groentetuintjes liggen pal naast een waanzinnig grote meubelboulevard. Op de markt in de volkswijk ligt het vlees buiten de koeling, spartelen levende vissen in het water op de toonbank en dragen vrouwen kinderen met een omslagdoek op de rug. Bij het buurtcafé spelen mannen kaart om geld. Op de brede wegen langs de wijk raast het verkeer langs. Wat een tegenstellingen! Het giet hier van de regen, dus even nog geen foto's.

Als de bus heeft ons teruggebracht, hebben we nog tijd om het reusachtige vliegveld van Kanton te bekijken. De vorige keren zagen we alleen de internationale vertrekhal. Nu lopen we rond in de gigantisch grote vertrekhal voor binnenlandse vluchten. En wat een mensen! Blijkbaar kunnen veel Chinezen zich een vliegreis veroorloven. Op de onderste verdieping is het erg gezellig met restaurantjes en winkeltjes, typisch Chinees. We eten een lekkere maaltijd zodat we er in het vliegtuig weer tegen kunnen.

De Pélagie op het droge

Ook de vlucht naar Brisbane is heel comfortabel; om 11:30 uur staan we naast de Pélagie. Daar wordt hard gewerkt. We komen net op tijd om te zien dat ons nieuwe elektrische toilet aan de verkeerde kant is gemonteerd. Dat wordt nog even snel veranderd, want onze te waterlating staat al gepland voor de volgende ochtend. De lagers van de roeren hebben we ook laten vervangen, dat was na 11 jaar hard nodig; ze waren behoorlijk versleten! De roeren worden er op het laatste moment weer in gehangen; daarvoor moet de hele Pélagie omhoog. Met veel inzet van iedereen, dobberen we inderdaad vrijdagmiddag weer in het water; heerlijk!  Nog niet alles is klaar, met name de bevestiging van onze nieuwe trampoline is nog niet zo eenvoudig. Zelf moeten we ook nog een aantal klussen doen, natuurlijk schoonmaken maar ook de watermaker weer activeren en onze versleten sloten vervangen.

De roeren worden weer onder de Pélagie gehangen en de antifouling nog even bijgewerkt 

De werf heeft een auto voor hun klanten: dat is handig boodschappen doen. In de winkel worden we opgeschrikt door een roffelend geluid op het dak: het regent dat het giet!! Niet zo heel verwonderlijk, de winter is hier de regentijd.  De auto moet op tijd terug zijn, de bui afwachten is geen optie. Gelukkig komen we zonder ongelukken, maar wel kletsnat, op tijd bij de werf aan. Nu zitten we dan ook met lange broek en truien binnen; het is hier nu niet meer zo warm en ‘s avonds is het al om 17:30 uur donker.

Dinsdagochtend wordt de laatste klus geklaard, daarna willen we zo snel mogelijk vertrekken naar de Whitsundays, volgens alle Australiërs die we tegengekomen het mooiste zeilgebied van hun land.

Terug naar Australië

Na ruim twee maanden in Nederland vliegen we vandaag weer naar Brisbane. Het is even spannend op Schiphol; we kunnen niet inchecken en staan op de reserve lijst. Eenmaal bij de gate krijgen we toch een instap kaart, gelukkig. Dit berichtje typ ik dan ook met een gerust hart met zicht op de grote vogel waarmee we zo dadelijk  het druilige Nederland zullen verlaten.

De tijd in Nederland was heerlijk. Met heel veel vrienden en familie hebben we uitgebreid bij gepraat. De laatste week hebben we met ons hele gezin in een groot huis in de Algarve in Portugal doorgbracht. Reuze gezellig en heel speciaal om tien dagen intensief met elkaar op te trekken.

Dat maakt het afscheid extra moeilijk. Nu we echt onderweg zijn, hebben we er weer veel zin in: ons volgende avontuur wacht.