Carnaval in Trinidad-2

Carnaval in Trinidad-2

Finale van de grote steelbands

Op de zaterdag voor carnaval, 5 maart, is de finale van de grote Steelbands in het Savannah park; een soort stadion met 2 zijtribunes. De kaartjes zijn duur, 40 euro en we zitten aan de zijkant en best ver weg. Deze avond zijn alle plaatsen bezet, gezellig! Het is ook vreselijk druk bij de ingang en de uitgang van het podium. Immers het gaat om de grote steelbands, 100 tot meer dan 150 spelers! Voor ieder van de orkesten of bands is er 10 -15 min tijd voor het opbouwen, dan 8 min spelen (er loopt een voor iedereen zichtbare klok mee) en 2 min afbreken want dan is alweer het volgende orkest aan de beurt. Helpers en supporters van de bands schuiven allemaal mee over het podium en blijven er soms hangen. De geluids-meneer moet vreselijk hard rennen om alle microfoons op de juiste plek te krijgen.
In de finale spelen 11 kleinere bands en 10 grotere, afkomstig heel het land. We beginnen om 20:00 uur, het wordt dus nachtwerk. De sfeer op de tribunes wordt steeds beter, rond 24:00 wordt mee gezongen en gehost op de alom bekende carnavalsliedjes van dit jaar. Het publiek klapt en joelt voor hun favorieten, de bands uit Port Of Spain spelen duidelijk een thuiswedstrijd. We genieten van de muziek, van het enthousiasme en de sfeer in het stadion, heel bijzonder om dit mee te maken! De winnende band maakt er een heel spektakel van. Drie kanonnen schieten confetti over de band en de jury. De schoonmakers zijn maar druk met het opruimen van het springerige confetti spul. Helaas moeten we rond 01:00 weg; maandag willen we ook alweer zo vroeg op.

Jouvert
Om 01:30 maandagochtend rinkelt de wekker; om 02:00 uur vertrekken we om met de traditionele “jouvert” mee te doen! Deze traditie stamt uit de slaventijd. Overdag moesten de slaven werken dus carnaval vieren kon alleen heel vroeg in de ochtend. Als we aan komen houdt een grote box met pittige carnavals muziek ons goed wakker. Na thee, koffie en de traditionele maissoep, arriveert onze rijdende muziek vrachtwagen: wel 24 grote boxen produceren een enorm geluid dat helemaal doortrilt tot in je buik! Gelukkig hebben we onze oordopjes paraat.

Achter de geluidswagen wordt de modderkar gehangen. Hiermee kan alles en iedereen worden ingesmeerd. Immers de lol van Jouvert is om elkaar zo vies mogelijk te maken, begrijpen we. We zijn met een twintigtal westerlingen tussen 280 enthousiaste, lokale Trini’s. Wij worden gemakkelijk in de groep opgenomen en zitten al snel ook onder de modder en verf. De foto's spreken voor zich.

Om 04:00 vertrekken we al hossend en dansend achter onze muziek, natuurlijk gaat er ook een drank auto mee. Bier, rum maar ook water, cola en andere frisdranken zijn in de prijs inbegrepen. Het blijft de hele tijd gezellig en gemoedelijk ondanks alle drank, wat ik niet had verwacht. Het wordt hartstikke vol op straat als we in de tegenovergestelde richting ook andere Jouvert groepen tegen komen. De hele stad lijkt mee te doen. De chaos wordt nog groter als er rond 7:00 er ook auto's gaan rijden! Maar iedereen is goed gemutst en danst verder.
We hebben een knotsgekke nacht, leren wat dansen op zijn Trini’s inhoudt: kont tegen buik, soms 2 personen, soms een heel rijtje. We genieten van al die muziek, mensen en chaos! Tegen tienen zijn we terug, doodmoe, met zere voeten, spierpijn en honger. Na een lekker ontbijt gaan we in de haven onder de douche en slapen bij.

Parade of the Bands
De dinsdag is de belangrijkste dag, alle “bands” trekken door de stad langs de diverse jury’s. We vertrekken al om 6:00, zodat we kaartjes kunnen kopen voor de tribune bij een van de jury’s. De hele dag door bewonderen we de prachtigste kostuums, begeleid door snoeiharde muziek en af toe een Steelband. Onze oordopjes komen weer goed van pas.
Er zijn heel veel "blote" kostuums met prachtige hoofdtooien, enkel en armbanden, zie foto’s. Meestal zijn enkelen wel omvangrijk gekleed: “de koning en koningin” van de band.

Er zijn ook meer aangeklede kostuums, een schitterende serie “zwart/wit”, en vlinders maar ook historische hovelingen onder het motto "aan het hof van koning Arthur". Wat een investering

in kostuums voor één of twee dagen. Zoals onze chauffeur al zei, spaart groot deel van de Trini’s het hele jaar voor Carnaval.




 

We kunnen ook gewoon op straat lopen vrijwel tussen de bands in. Het is allemaal heel ontspannen, gemoedelijk en gezellig. We hebben bewondering voor de mensen die meelopen de hele dag op je voeten. Gelukkig is het bewolkt, dus niet zo heel warm. Uiteindelijk gaan wij om 17:00 naar huis, maar de bands gaan gewoon door tot 's avonds laat!

Carnaval in Trinidad, een unieke ervaring!!

In Chaguaramas, de eerste kakkerlak op de Pélagie

Na het vertrek van Anita hebben we vastgemaakt aan een meerboei in de baai van Chaguaramas. Voor ons als catamaran zijn de ligplaatsen in de Marina hier erg duur. Bovendien genieten we van de rust op het water. De hekgolven van de langs scheurende kleine bootjes, zoals de water taxi met carnavalsmuziek, nemen we voor lief.

Een kusje van de Thorax
Er gebeurt hier wel van alles. Op zondagmiddag waait het behoorlijk hard. We zijn voor de verandering op de Pélagie, Nils ligt even in bed en ik, Hanneke, zit lekker te lezen. Ik denk nog “als het anker niet houdt van een van de andere boten in de baai, hebben wij er geen last van, ze worden dan van ons weg geblazen”. Ineens een schok; ik ren naar voren en zie de buurboot, de Thorax, tegen onze meerboei waaien. Haar meerboei is losgeraakt van de bodem! Ze waait over de lijnen van onze meerboei heen en raakt de neus van de Pélagie! Ook Nils komt in zijn onderbroek aanhollen. We proberen stootwillen tussen de Pélagie en de Thorax te zetten, maar dat lukt niet. Ik doe een oproep op kanaal 68 van de marifoon, maar krijg geen antwoord. Nils probeert de Thorax aan de Pélagie vast te maken met als gevolg dat de punt van de Thorax de houder van onze zeewering verbuigt. Dus moeten we haar losmaken.
Gelukkig komt er hulp aan. Fast Fred heeft altijd zijn marifoon bij zich en heeft onze oproep gehoord. Met zijn bijboot met sterke motor duwt hij de Thorax weg van de Pélagie. Er komt nog meer hulp. Uiteindelijk lukt het de bijboten de Thorax aan een vrije meerboei een paar 100 m verderop vast te maken.
De eigenaar, een inwoner van Trinidad, wordt gewaarschuwd en komt een uurtje later bij ons aan boord. Nee, hij heeft helemaal geen geld en altijd heel veel pech, zoals vandaag! Een bedankje aan de zeilers die zijn boot hebben gered, kan er niet eens af. De schade zullen de dus zelf moeten herstellen. Het blijkt niet de eerste keer dat de Thorax is gaan zwerven.

Harpje losgeraakt
Het motto “check, check and check again” wat we in las Palmas hebben geleerd, blijft van toepassing ook als je aan een meerboei ligt. Nils kijkt dus iedere keer als we naar de wal varen, of alles nog goed zit. We schrikken als blijkt dat de Pélagie niet meer met de zware, dikke lijn aan de meerboei vastzit, maar alleen nog met de dunne “reserve” lijn. Het harpje is losgeraakt! We hadden al eerder gezien dat het wat los zat, en het weer vastgemaakt maar niet gezekerd met een tie-wrap, dom, dom dom…… Gelukkig heeft de reserve lijn de Pélagie op haar plaats gehouden!

Eerste kakkerlak
We beginnen vast met schoonmaken, de Pélagie moet straks drie maanden het land op. Ik, Hanneke, ben buiten bezig en kijk naar de schuifdeur. Er zit een grote kakkerlak in de hoek!!! Wat een schrik, ik doe meteen de schuifdeur dicht. Nils is dapper; hij pakt een doek en gooit de kakkerlak direct overboord. We zijn verbaasd, de kakkerlak verdrinkt niet, maar vliegt weg.
Hoe is ie aan boord gekomen? Liggen er kakkerlak-eitjes in de bakskist waar we altijd onze buiten-schoenen indoen? Is ie aan komen vliegen? De Pélagie ligt wel een eind van het land… Is die met de bijboot meegekomen en aan boord gekropen of gevlogen?
We geven de bakskist een grote schoonmaak en gebruiken de anti-insecten-spuitbus met overgave. Meer kunnen we op dit moment niet doen! De volgende vier dagen zien we geen andere kakkerlakken. Hebben we geluk gehad of zit straks als we terugkomen uit Nederland de hele boot onder de kakkerlakken?

De Pélagie naar de kant
Direct na carnaval, op woensdag 9 maart wordt de Pélagie op de kant gezet bij Power Boats. We varen op een soort trailer, waarop de Pélagie heel secuur wordt vastgezet. Er zijn twee tractors nodig om trailer en Pélagie de helling op te trekken.

Alles gaat helemaal goed en in een uurtje staat de Pélagie op blokken op haar plek voor de komende drie maanden als we naar Nederland gaan.

De aangroei is overdonderend, vooral bij de onderkant van de kielen, die in Engeland in de modder hebben gestaan, zie de 2-de foto. Alles wordt weg geschraapt en na een behandeling met een hogedruk spuit is het al een stuk beter. Als we na 3 maanden terug komen, gaat er nieuwe anti fouling en waslaag op de Pélagie.

We moeten nog heel wat doen: alle papierwerk bij de immigratie en de marina om de Pélagie te mogen laten staan, en zelf weer terug te kunnen komen; alle aangebroken etenswaren opruimen, kasten schoonmaken en natuurlijk onze koffers pakken. Het lukt maar net om de taxi naar het vliegveld te halen, die donderdag om 12:00 uur klaar staat.
Na een prima vlucht, met een upgrade naar business-class! zijn we nu in Nederland, ruim voor de komst van ons eerste kleinkind. Het verslag en de foto´s van de rest van carnaval in Trinidad volgen nog.

Carnaval in Trinidad!

We zijn hier ook om het carnaval in Trinidad mee te maken. De zeilers-tour operator in deze zeilerswereld, Jesse James, biedt allerlei tochtjes aan waar we uit kiezen. Makkelijk zat. Zo om de dag een tochtje en verder maken we tijd voor gezelligheid, boot zaken en natuurlijk foto's uitzoeken. We vinden het leuk om het fotoboek van dit deel van onze reis klaar te hebben om in Nederland al onze vrienden kunnen laten zien.
Zoals Anita al schreef twee verhaaltjes eerder, hebben alle groepen Carnavalvierders een koning en een koningin. Ieder jaar worden de mooiste en origineelste kostuums bekroond. We bekijken de voorrondes en zijn erg onder de indruk van de kleuren, omvang en originaliteit van de 34 “koninginnen” en 10 “koningen”; de overige 40 koningen hebben we niet gezien, want om 23:30 wil iedereen naar huis. Dat belooft wat voor de grote optocht dinsdag.

Ook voor kinder- kostuums worden prijzen uitgedeeld. Het is een erg leuke middag om eerst de allerkleinsten te zien die natuurlijk door hun moeder worden rondgedragen, met soms een fopspeen in de mond, gevolgd door de grotere kinderen. De kostuums worden steeds mooier en uitgebreider, die van de meisjes tot en met 15 jaar doen niet onder voor de volwassenenkostuums. Hiernaast de winnares bij de meisjes: "Splash", spetter.

"Fishes",  beeldt de verschillende soorten vissen verrassend en sfeervol uit. Voor de jelly-fishes (kwallen), geeft de doorzichtige paraplu, met lange, kleurige, blauwgroene slierten aan de kostuums een echte “kwallige” indruk. Ook de andere vissen zijn prachtig en origineel. Deze “band”, of groep, verdient dan ook de eerste prijs.

Hiernaast nog een koning en konigin. We vragen ons af wie dit alles betaalt. Er zijn sponsors volgens het programma, betalen voor de prijzen die te winnen zijn. Later zien we de ouders met de kostuums naar huis lopen. We denken dus dat de ouders voor de kinderen betalen en dat deze kostuums dinsdag 9 maart ook in de grote optochten gebruikt zullen worden. Waarschijnlijk is het net als bij de volwassenen bands, ieder lid draagt ook een beetje bij aan de kosten van het kostuum van de koning en koningin. De foto's hier naast zijn van het kindercarnaval, bij de volwassenen mochten geen foto's gemaakt worden.

Op zondagmiddag bezoeken we “The Old Yard” Op een stukje van het universiteitsterrein worden oude carnavals-tradities in leven gehouden. Veel mensen (studenten blijkt later) lopen verkleed rond. Er is informatie over en optredens van oude carnaval figuren, vaak stammend uit de koloniale en slaven-tijd. We amuseren ons kostelijk, vooral met de wolven en duivels, die ook echt vuur spuwen. De overgave en het enthousiasme waarmee deze oude carnavals karakter worden gespeeld, is hartverwarmend!

Er is een goede zanggroep (uit Haïti, in verband met een uitwisselingsprogramma) en er wordt goede Calypso ten gehorig gebracht. Dit is een geëngageerd soort cabaret, die politieke en sociale misstanden aan de orde stelt, naast natuurlijk de gewone grappige liedjes; een belangrijke verworvenheid in een jonge democratie als Trinidad, denken we. Een simpele, ouderwetse Steelband sluit het geheel af; we dansen allemaal mee.

Er zijn ook verkiezingen voor de beste “Steelband”, volgens onze chauffeur is deze muziekvorm zelfs uitgevonden in Trinidad, Anita schreef er al eerder over. Deze bands vormen de muzikale kern van de carnavalsoptochten, met hun instrumenten rijden ze voor hun groepen uit, wordt ons verteld. We gaan naar de finale van de kleine Steelbands, in Trinidad minder dan 50! spelende personen. We genieten enorm van de muziek en van de passie waarmee die wordt gebracht. Niemand staat stil tijdens het spelen, er wordt geswingd, gedanst, gezwaaid, gezongen; alle lichamen volgen het ritme met overgave! En dat alles precies in de maat en gelijk.
Het leger heeft ook een band, compleet met namaak-tank op het dak en namaak-geweren bij de opkomst. Het leger lijkt populair, gezien het applaus. De band "Party Time" gooit kleurige slierten confetti uit over de band en de toeschouwers. Ook de brandweer heeft een eigen band, hun sirene loeit hard voor en na hun bijdrage. Ik praat nog even met een van hun leden. Ze oefenen iedere dag (!) en treden ook nog na carnaval op.

Het aantal betalende toeschouwers valt erg tegen, maximaal zon 200; de meeste mensen kijken van buiten de hekken. Er zijn speciale plaatsen en speciale drank- en eettentjes voor de hoogwaardigheidsbekleders, vooral lokale politici. Er is ook geen televisie of zo aanwezig. Op het laatste moment is deze verkiezing verplaatst van het centrum van de hoofdstad, Port of Spain, naar de parkeerplaats van het stadion van een klein provincie stadje 60 km zuidelijker. Ach ja, ook dat kan in Trinidad. Alles is natuurlijk buiten, niet overdekt. En er is ook altijd ruimte voor eten en drinken stalletjes. Het eten wordt gewoon ter plekke met een grote gasbrander gekookt.
We zijn onder de indruk van de organisatie. Al die mensen met hun instrumenten op het podium zijn binnen 5 minuten vervangen door een nieuwe band. Het podium is dan ook zo gebouwd dat je er aan de ene kant op kunt rijden/lopen en aan de andere kant weer af kunt rijden/lopen. Een doorschuif-systeem dus, heel handig.
Morgen avond gaan we naar de finale van de grote Steelbands. Die hebben 100-150 personen. We zijn benieuwd. We gaan ook nog echt meedoen met het carnaval op straat op maandagochtend heel vroeg (!) Dan en natuurlijk gaan we de grote optocht bekijken met alle prachtige kostuums en Steelbands op dinsdag.Nog genoeg te beleven dus.

Hanneke en Nils

Zeilerszaken en oerwoud vragen

Op zondag 20 februari brengen we Anita naar het vliegveld. Het was hartstikke gezellig dat ze er was, we hebben genoten van Trinidad op het land, en ook op zee met als hoogtepunt de dolfijnen die zo prachtig met de boot mee zwommen. Ook op de terugweg van Chacachacare, hebben we ze nog uitgebreid gezien! Nu vinden het ook weer heerlijk om met zijn tweeën te zijn.

We besluiten weer naar een meerboei te verhuizen. Dat geeft ons een heerlijk rustig terras op het water met een koele wind en is veel goedkoper! En met Peltje komen we ook gemakkelijk naar de kant! Gelukkig helpen onze zonnepanelen en de windgenerator ons aan voldoende stroom. Warm water komt uit onze zwarte water-zak die we in de zon leggen.

Zeilerszaken
Het wordt nu tijd om onze aandacht op de Pélagie te richten. We hebben een hele lijst, gelukkig zijn hier veel winkels en bedrijfjes om ons te helpen. We willen (eindelijk!) goede zit kussens laten maken voor buiten, maar het bedrijfje waar we wel vier keer langs gaan, lijkt niet geïnteresseerd; ze willen geen afspraak maken en bellen ook niet terug. Is het teveel Carnaval tijd? David wordt ons door een aantal mensen aanbevolen, hij komt maandag kijken.
We vinden en Nils installeert een goed buitenlicht met LED lampjes, want de zon schijnt hier niet altijd dus moeten we wel zuinig zijn met energie. We kunnen nu heerlijk buiten lezen ‘s avonds. De installatie moet nog wel waterdicht worden gemaakt dus we zijn nog niet helemaal klaar.
We willen onze ankerketting verlengen en vinden ketting van de goede maat voor onze ankerlier en een manier om deze aan onze bestaande ankerketting te bevestigen. Ook hebben we goede contacten gelegd voor de rest van onze klussenlijst, snelheidsmeter, windmeter, etc. Voor carnaval gebeurt er hier niet meer zo veel, maar we kunnen wel zaken in gang zetten zodat het snel geregeld kan worden als we begin juni weer terug hopen te zijn.
Er is ook tijd om gezellig met allerlei mensen bij te praten. Veel zeilers komen hier voor onderhoud en nu ook voor Carnaval. Ook wij hebben ingeschreven voor een heleboel carnaval activiteiten, daar over de volgende keer meer.

Trinidad, veiligheid en oerwoud
Trinidad is veel groter en veel beter ontwikkeld dan de andere eilanden die we tot nu toe hebben bezocht. Hier zijn snelwegen (met files!) en veel meer industrie. Ook wordt er voor de kust olie en gas gewonnen. Het toerisme is hier meer bijzaak, wat er ook een meer ontspannen sfeer geeft, niet iedereen is afhankelijk van jou als toerist. Ongeveer een derde deel van de bevolking heeft een Aziatische komaf, net als in Suriname zijn hier ook koelies naar toegehaald voor de plantages. De schoonmakers en winkelbediendes lijken meestal een Afrikaanse achtergrond te hebben, ondernemers hebben vaker een Aziatische achtergrond of zijn witneuzen. Iedereen is erg vriendelijk en wil je graag helpen, zoals met de weg vinden!
We zijn van te voren veel gewaarschuwd voor onveiligheid in hier in Trinidad. Tot nu toe hebben we er niets van gemerkt! Natuurlijk komen we ook niet in de sloppenwijken van de hoofdstad Port Of Spain. Wij doen altijd alles netjes op slot en zetten Peltje aan de ketting, maar er zijn mede-zeilers die hun boot openlaten en de bijboot gewoon met een simpel touwtje vastzetten. Maar ja, bij ons zijn al 2 bijbootjes, een motortje en een reddingsvlot in Nederland gestolen, in het “veilige” Friesland. We denken dus dat diefstal overal voorkomt.
Het zou hier de droge tijd moeten zijn, maar het regent bijna iedere dag wel. Ook zijn er veel wolken, dat is fijn want dan wordt het niet zo warm. Zolang je uit de volle zon blijft, genieten we van de temperatuur. De vele regen maakt het eiland prachtig groen, met veel vogels en andere dieren. Onze wandelingen heeft Miro al beschreven; n.a.v vragen van lezers nog wat meer oerwoud informatie:

Dat je zomaar in het oerwoud kunt gaan wandelen. Hoe weet je dan dat je niet op een slang o.i.d. trapt? We wandelen in principe alleen op paden en met goede (berg)schoenen aan. We gaan ervan uit dat een slang en andere beesten meer schrikken van ons, dan wij van hem/haar.
Nemen jullie dan je zwemspullen mee? We nemen altijd water, insekten repellant en iets te eten mee, en inderdaad soms de zwemspullen.
Is er niet iets moerasserigs of zompigs? Oerwoud is eigenlijk gewoon een bos waar ontzettend veel groeit omdat het zo veel regent. Op zompige plaatsen wandelen we niet, dan zijn er ook te veel muggen en andere insecten. Deze eilanden bestaan uit principe uit rotsen en dat geeft een stevige ondergrond. Het is verbazingwekkend dat grote bomen en planten gewoon op de rots houvast kunnen maken en houden.
Heb je dan geen gids nodig? Rianne en Fulko hebben een keer een gids geboekt, dat was heel leuk, maar een beetje kostbaar. Wij hebben in datzelfde bos een pad gewandeld, wel gewoon heen en terug, zoals bijna altijd; de beste manier om niet te verdwalen. Wandelkaarten hebben wij niet kunnen vinden, wel beschrijft bijv. de Lonely Planet wandelingen. Met een beetje geluk staat het begin aangegeven en zijn er geen of weinig afslagen, dus heen en terug gaat dan gewoon goed.
Hoe weet je dat het water zwemwater kan zijn?
Water dat snel stroomt en niet stilstaat is bijna altijd goed. Als we het niet vertrouwen zwemmen we niet!

Nils’ 65-ste verjaardag
Op 23 februari wordt Nils een 65! Hoera, we krijgen straks AOW! Op deze dag geen klusjes, we gaan gezellig winkelen in het grote, airconditioned winkelcentrum dat gemakkelijk per bus te bereiken is. Nils heeft nieuwe kleren nodig en we slagen prima: drie paar sandalen, twee korte broeken en vier T-shirts, voor minder dan 225 Euro. We eten een gezellige lunch op de Trinidad manier: het vlees en groente worden vers voor je gewokt en geserveerd in piepschuim servies en plastic bestek. Het is lekker en niet duur.

Groetjes,
Hanneke en Nils

Verrassend Trinidad: carnaval voorbereidingen en zeilen met dolfijnen, door Anita

Hierbij het verhaal van Anita: de oudste dochter van de jongste zus van Nils (ofwel, een nichtje). Ik heb mijn eerste 6 dagen met ook Miro en Winfried opgetrokken en de laatste 3 dagen alleen met Hanneke en Nils.

We hebben zoveel gedaan dat we na een paar dagen zelf al moeite hadden om alles te reconstrueren... Om jullie een ellenlang verhaal te besparen en wat structuur aan te brengen zal ik de hoogtepunten en dieptepunten gestructureerd per onderwerp proberen te vertellen:

Snorkelen: Al is het water hier niet zo helder als bij een paar andere Caribische eilanden, we hebben toch op 1 plek heerlijk gesnorkeld. Hanneke en ik zijn een grote gespikkelde rog (Spotted eagle ray) tegengekomen, een majestueus gezicht. Nils heeft een Barakuda gezien,ook prachtig, maar een meer angstaanjagend gezicht. Omdat we maar 1 goed snorkelplekje kenden hebben we de plaatselijke duikschool gevraagd om ons wat andere plekjes aan te raden. De man sprak onverstaanbaar engels, ik twijfelde aan zijn kaart-lees-kwaliteiten en hij was niet consequent in zijn aanbevelingen. Toch hebben we bij een door hem aangeraden plekjes gesnorkeld, maar daar was geen vis, was het water erg troebel en was er veel stroming, dus de rest van zijn aanbevelingen hebben we maar genegeerd…

Carnaval: Het carnaval is het hoogtepunt van het jaar in Trinidad en wordt hier zeer uitbundig gevierd. We hebben een dag met een gids uitleg gekregen over hoe dat hier gaat. Het blijkt dat je je aansluit bij een band. Een band maakt geen muziek, maar bestaat uit een groep mensen met zo’n 6 tot 10 verschillende kostuums met hetzelfde thema (bijvoorbeeld Afrika of Egypte). De kostuums zijn over het algemeen erg bloot. Er zijn een aantal band-eigenaren en in de tijd voor carnaval ga je die band-winkels af om te bepalen bij welke band je dat jaar wil horen. Je wordt dan lid van de band, wat betekent dat je een van hun kostuums koopt en een bedrag betaalt waarvoor je mee mag lopen met die band, security hebt, muziek hebt en voor de hele dag gratis alcohol hebt. Wij hebben een aantal van deze bands bezocht,de kostuums gezien en gezien hoe ze gemaakt werden. Hanneke en Nils beraden zich nog over bij welke band ze zich gaan aansluiten, ik ben al benieuwd naar die foto’s! (Je kan natuurlijk ook toeschouwer zijn..)
Steelbands: Steelbands zijn ook typisch voor Trinidad. Ze bestaan uit zo’n 20 tot wel 100 man die allemaal spelen op omgekeerde olievaten. In die olievaten is de bodem zo beslagen dat ze allemaal een eigen toon hebben. Voor carnaval is er een competitie van die steelbands en wij zijn bij een aantal van die steelbands geweest. Erg indrukwekkend hoe ze volstrekt gelijk hele snelle ritmes kunnen spelen, ook verrassend melodieus! Het was wel een enorm kabaal, na een paar steelbands tetterden onze oren even hard mee…

Zeilen met dolfijnen: De laatste dagen heb ik met Hanneke en Nils gezeild, heerlijk! En wat een verrassing toen ik ineens rechts voor me een groep vinnen boven het water uit zag steken, dolfijnen!!! We hebben zeker een half uur een grote groep (minstens 20 dieren) voor, achter, naast en onder de boot gehad. Het waren waarschijnlijk bottlenose dolphins (tuimelaars), sommigen van wel 3 meter lang. Echt prachtig. Later kwamen we er nog 2 tegen en weer later voor anker nog een schildpad. Geweldig!
Vogels: Miro heeft al geschreven over de prachtige rode ibissen. We zijn later ook naar een natuurpark geweest met vele vogels (Asa Wright Nature Center). Vooral de kolibries waren indrukwekkend. Wat me ook opviel was dat ze overal in het bos bordjes hadden neergezet met welke vogel je daar kon zien. En dat klopte dan ook nog! Blijkbaar hebben die vogels dus een vrij klein territorium.

Tot slot: We hebben ook nog meerdere malen prachtig gewandeld (met altijd een pauze met mandarijnen en water), hebben een klooster bezocht, hebben leuke zeilvrienden van HaNi ontmoet en hebben motorproblemen gehad die weer opgelost zijn door diezelfde zeilvrienden… Al met al een prachtvakantie!
Met dank aan Miro voor de mooie foto's.

Groetjes van Anita, Hanneke en Nils

Wandelen, snorkelen en schitterende ibissen op Trinidad, door Miro

Van 7 tot 17 Februari zijn Nils' zus Miro en haar man Winfried bij ons de Pélagie op bezoek.
Ook Miro doet mee aan de Pélagie gewoonte dat bezoek een stukje schrijft voor deze website. Hieroner haar bijdrage (en foto's!!)

Na urenlang in het vliegtuig worden we stralend door de bruingebrande HaNi ontvangen. Wij bleekscheten vallen wel op. De Pelagie ligt in de haven van Chaguaramas, in het noordwesten van Trinidad. Daar schommelt het huis van HaNi heel boeiend aan een boei. De eerste nacht moeten we wel wennen aan de deining van het water., maar we slapen toch heel diep en goed, als in een wieg.
De volgende morgen al wordt het anker gehesen en varen we naar een romantische bocht, Scotland Bay. We liggen midden in een oerwoud.

Daar willen we natuurlijk ook wandelen. Als we uit Peltje uitstappen, staan we midden in een vuilnisbelt. Eindeloos veel plastic bekers, flesjes, touw en zakjes ligt aangespoeld en kan niet verrotten. In spagaat-stappen schrijden we naar het bos. En daar wordt het heel mooi. Langs een verlaten weg, uit de tijd van de amerikaanse bezetting door het leger, lopen we langs de kust. De Pelagie ligt beneden aan het anker te dobberen.

Al gauw worden we afgeleid door fladderende vlinders. We zien wel meer dan tien soorten, de een nog mooier dan de ander. Ook kleurige bloemen, zaden en heel veel vogeltjes leiden ons af. We slenteren meer dan we wandelen. Wat fijn, dat Hannekes voet en Nils’ knieën geen problemen meer zijn. Ja, we genieten!

Even verder in de bocht kunnen we snorkelen. Het water is groenig, maar toch helder. Tussen het koraal staan wuivende anemonen en er zijn heel veel visjes. We drijven boven een hele school piepkleintjes. Winfried ontdekt, dat hij beter zijn snor kan kortwieken, om geen zout water onder zijn bril te krijgen. Dat doet hij vlot na het uitstapje in de waterwereld.
De Pelagie kan zeilen – en hoe! Souverein sturen HaNi hun boot naar een volgende rustige ligplaats: Chacachacare. Dit eiland heeft de vorm van een G. We blijken de enige bezoekers te zijn.Misschien geen wonder: we worden door heel veel zwarte gieren ontvangen – die wachten op buit. Tot in de jaren 70tig was op Chacachacare een leprozen kolonie. Nu staan er verlaten huizen in het groeiende oerwoud. Dat was weer een uitnodiging om te gaan wandelen. We gaan de berg op naar de oudste vuurtoren van Trinidad.
Het is niet te geloven, dat rondom deze stille eilanden een heel gevaarlijke stroming boten uit de koers slaat: the Dragons Mouth. We varen op de motor naar Chaguaramas terug, want we gaan Anita ophalen. Het gaat regenen, en niet zo weinig, een tropische stortbui zet de straten onder water. Nils de kapitein, stuurt de gehuurde auto in het donker door de regen veilig naar het vliegveld.

Ook Anita laat, net zo als wij, bij de douane de brief van Nils zien, dat wij deel van zijn crew zijn. Het helpt en ze stapt stralend lachend de ontvangsthal in.Met Anita zijn we nu met z'n vijven aan boord. Dus moeten we boodschappen doen. Het lijkt wel voor een weeshuis, zo vol wordt de boodschappenkarretje. Peltje kan het nog net aan.

Bij een tentje kopen we en meeneemlunch. De mevrouw die verkoopt heeft die ochtend, net als alle werkdagen, om 03:00 uur alles staan koken en is ervan overtuigd dat we heel lekker zullen eten. We rijden eerst naar een prachtig bamboebos. Het lijkt op een groene kathedraal. Er zouden hier apen heel hoog boven in het bladerdak moeten zijn. We horen ze wel, maar zien ze niet. Bij een knus baaitje gaan we inderdaad heerlijk eten en daarna zwemmen. Wat is het heerlijk om gewoon zomaar de zee in te stappen, zonder het koud te krijgen.
Een ander uitje aan de westkust neemt ook een hele dag in beslag. Eerst gaan we twee hindoe-tempels aan de kust bekijken. Die zijn maar matig interessant, ofschoon Anita veel weet te vertellen.Gefascineerd kijken we naar crematie ceremonieën. Er zijn wel drie grote houtstapels gebouwd, die alle drie ook worden gebruikt.
In de namiddag nemen we met andere touristen plaats in een vlakke boot, om in het Caroni-moerasgebied naar de vogels te kijken. We zien ook twee boa’s in de mangrovebomen slapen. Op een grote plas leggen we aan en wachten. Reigers en ibissen zullen aan komen vliegen om in de bomen een rustplaats voor de nacht te vinden.

Plotseling gaat er een zucht van verrukking door de toeschouwers: een zwerm scharlaken rode ibissen komt aangevlogen. Het is een prachtig gezicht. Steeds meer groepen vogels komen aanvliegen. In de door de avondzon beschenen groene bomen zitten spoedig honderden rode vogels. Af en toe vliegen ze allemaal weer op en glanzen dan rood voor de blauwe hemel. We worden er stil van. Zelfs de Japanners aan boord zingen niet meer in koor hun lofprijzingen, maar kijken alleen nog maar naar de sprookjeswereld om hen heen.

Voor het inslapen in onze kajuit bekijken we al onze foto’s om deze fantastische herinneringen vast te houden. Het is leuk om te merken, dat HaNi net zo genieten van alle belevenissen, als wij, hun gasten.

Groetjes van Miro, Winfried, Anita, Hanneke en Nils vanuit Trinidad.

Pelikanen verwelkomen ons op Trnidad

Op de laatste volle dag met Lum en Teets willen we Mount QuaQua beklimmen. De vorige keren dat we er waren was het bezoekerscentrum van het nationale park heel rustig. Nu liggen er wel 3(!)cruiseschepen in de haven, dus alle stalletjes zijn bezet, het toeristenburo is met 6 man paraat en de dames met plastic fruit op hun hoofd proberen als fotomodel ook nog wat te verdienen.

Het pad naar Mount QuaQua is rustig (te inspannend voor cruise gangers?), maar wel glibberig door de regen van de nacht ervoor. We genieten van de prachtige uitzichten.
Bij het kratermeer waar we een lunchstop houden, stromen plots wel 30 kleuters en 6 personen leiding uit 2 taxi busjes. Een kleurrijk gezicht.
En flinke stortbui doet ons hollen naar de standjes bij de ingang, waar alle mensen verkleumd schuilen onder de kleine afdakjes. Regen op bijna 1000 meter hoogte is hier best wel koud. Na 30 minuten schijnt de zon weer en is alles vergeten.

De laatste ochtend bekijken we het grote aantal tropische planten en kruiden van “Laura’s Spice Garden”. Leuk. Op heel veel gebouwen en huizen hangen nu de nationale kleuren, geel, groen en rood, met spreuken als “God Bless our Nation” en zelfs “Happy Independance”. Zelfs rotondes en bushokjes worden opnieuw in deze kleuren geverfd. Hanneke vraagt of ze een foto mag maken. De jongemannen hebben zo rond het middaguur al de nodige rum op en zijn spraakzaam. De foto mag, maar pas als ik weet wat de nationale kleuren betekenen: geel staat voor de zon, groen voor het oerwoud en rood voor de warm-bloedige bevolking.

Na een drankje in een resort aan het strand moet er nodig gepakt en gelunched worden, want TeLu’s vliegtuig wacht niet. HaNi gebruiken de laatste autodag om nog volumineuze boodschappen in te slaan, zoals wijn en bier voor het volgende bezoek. Als we met Peltje terug varen naar de Pélagie scheert het vliegtuig van Telu vlak over onze hoofden.

Op vrijdag doen we de was en maken de Pélagie schoon. Er is ook tijd voor lekker niets doen en lezen. Hanneke geniet van de krant en zeilers-verhalen middels internet; Nils kan zijn dikke boek (bijna) uitlezen. Een lokale visser met alleen maar roeispanen zet vlak bij de Pélagie zijn rieten kreeftenkorven uit.

Zaterdag klaren we uit en zien zowaar de Odd@Sea in de baai liggen. Natuurlijk kletsen we even bij, gezellig. Na een hoognodige schrobbeurt is de baard van de Pélagie, de aangroei op de waterlijn, weer wat kleiner en kunnen we vertrekken naar Trinidad. Dit is ongeveer 15 uur varen, dus we gaan later in de middag weg om zondag ochtend bij licht aan te komen.

We worden uitgeleide gedaan door een schildpad en hebben een prachtige, rustige oversteek. Eerst is er een klein maantje, daarna staan duizenden sterren en de hele melkweg te flonkeren aan het firmament. Een hevige regenbui doet de wind aanwakkeren tot 30 knopen! Gelukkig zit er al een rifje in het grootzeil en kan ik, Hanneke, de fok gemakkelijk in mijn eentje reven, zodat Nils kan blijven slapen. Wel wordt ik drijfnat; geen probleem, kleren genoeg in huis. Het aantal olieproductie platformen is veel groter dan op de kaart staan. Ze zijn fel verlicht, een apart gezicht.

Vlakbij Trinidad worden we verwelkomd door grote zwermen pelikanen. We denken dat we hun overnachtingsboom zien en dat ze allemaal ’s ochtends uitvliegen om te gaan vissen. Een prachtig gezicht!

In de baai bij Chaguaramas is weinig plaats om te ankeren, dus een meerboei is beter. Er zit echter geen lijn door de ring op de boei en onze Pélagie is te hoog om er zo even bij te kunnen. Hier zijn er geen “Boat Boys” die je tegen betaling even komen helpen, Trinidad is veel minder toeristisch en heeft veel olie industrie. Gelukkig hebben we in Engeland een dure, speciale stok gekocht, om een lijn door een lus te halen op afstand. Pas na een paar keer oefenen op de Pélagie en wat WD40, het wonder-smeermiddel, lukt het truckje en maken we vast aan de meerboei. Daarna maken we met Peltje onze ankerdriehoek aan de meerboei vast.
We klaren in, dus weer veel formulieren invullen, en vertellen de immigratie dat Miro en Winfried de volgende dag komen. Na wat telefoontjes door de douane zou dat geregeld moeten zijn. Voor Anita moeten we nog een brief halen bij de marina en die langs brengen. Komt vast goed.
We zien de Mirus op de kant liggen en willen gaan buurten bij Henk en Miranda. Die zijn op stap dus we laten een briefje achter. Komt nog wel. Nu eerst maar eens lekker eten en vroeg naar bed, want het was wel een nachtje met wat minder slaap.
Groetjes van Hanneke en Nils