Goede overtocht, maar ankeren is nog niet zo simpel

De regen en wind komen er aan!

De wind die voor woensdag 15 april was voorspeld blijft weg, pas donderdagnacht komt er een goede wind om naar het zuiden te zeilen. Toch willen we woensdag volgens afspraak met onze agent vertrekken, ons officiële verblijf van zeven dagen is al opgerekt tot 10 dagen, je moet ook niet overdrijven. Dinsdag doen we de laatste boodschappen, in de stalletjes langs de weg zijn nog best veel verse groenten te koop, in de haven kopen we een grote gefileerde tonijn voor weinig geld.
Woensdagochtend hebben we geen haast, er is tijd voor het laatste weerbericht en e-mail. Dat komt goed uit, onze nieuwe vergunning voor Chagos, die een paar dagen eerder ingaat, blijkt in de mail te zitten. Bij een laatste controle blijkt er in de stuurboord motorruimte diesel te staan, wat nu weer? Eerst maar eens goed kijken met een draaiende motor. Er zit diesel bij het nieuwe dieselfilter en bij de ontluchtingsschroef. Als we allebei aandraaien, lijkt het probleem opgelost; we kunnen weg!
De eerste dagen dobberen we rustig met weinig wind, maar gelukkig wat stroom mee. Ook al gaan we maar één knoop, met een knoopje stroom mee ga je twee keer zo snel! De diesel houden we liever in de tank, het is nog een heel eind naar Madagaskar.

De zon gaat onder -vannacht regen

Precies volgens de voorspelling komt de wind donderdagnacht langzaam opzetten. In de loop van vrijdag wordt de wind harder en moet er zelfs gereefd worden. Het is een knobbelige, weinig comfortabele zee, het is lang geleden dat het lastig slapen was onderweg.

Vrijdagochtend worden we vlak voor de ingang van het "Solomon Islands" atol al opgeroepen door de Engelse kustwacht. "Hebben jullie een vergunning en wat is het nummer?" Nils geeft het nummer door; meteen is de volgende vraag: "Jullie zouden toch pas 20 april aankomen, het is nu 18 april". Gelukkig hebben we de nieuwe vergunning met startdatum 16 april net binnen. Ik, Hanneke vond dat wat overdreven, maar later horen we dat een andere zeilboot die ook twee dagen te vroeg kwam terug is gestuurd de zee op; zijn vergunning was nog niet ingegaan, belachelijk!
Eenmaal over de drempel van het atol gaat de hengel direct weer uit. Alle vier dagen op zee hebben we niets gevangen, maar hier zou toch wel vis moeten zitten. Na 5 minuten begint de hengel te ratelen, we hebben beet. Het blijkt een vrij kleine barracuda te zijn. Die zetten we weer terug, soms hebben deze roofvissen een ziekte, cicutera, dat risico willen we niet lopen. Misschien lukt het nog een keer in het half uurtje dat we naar de ankerplek varen, maar helaas.

Voor anker in het Salomons- atol in Chagos

Er liggen hier al zes schepen voor anker, erg gezellig maar de goede meerboeien zijn op. Op de bodem ligt overal koraal, stukjes zand zijn er nauwelijks. Gelukkig helpen Norbert en Steve ons bij het uitbrengen van een extra anker bij een meerboei met een half verroeste ketting. Later zet ik er nog een tweede stootwil aan om het anker-touw boven het koraal te houden, ander schuurt het koraal het touw door. Later die middag legt Norbert nog een extra lijn om het stuk koraal waar de ketting ook aan ligt. Nu liggen we met drie lijnen vast, met een gerust hart gaan we vroeg naar bed. Om twee uur 's nachts horen we de ankerlijn schuren tegen de Pélagie. De wind is behoorlijk opgestoken en gedraaid zodat de Pélagie nu dwars op de golven ligt met de ankerlijn onder de boot. Het is erg donker, het is nieuwe maan, dus we besluiten te proberen verder te slapen ondanks alle gebonk en pas bij het eerste daglicht de zaak opnieuw te bekijken.

Uiteindelijk ligt alles goed!

Nils staat al om half zeven op de punt van de Pélagie naar het strakke ankertouw te kijken. Alle lijnen zitten muurvast om de voorste kikker; met de hulp van een schroevendraaier en flink wrikken komt het zaakje met moeite los. De ankerlijn laten we in het water vallen, de stootwil moet hem drijvend houden. Maar waar is de stootwil eigenlijk? Heb ik geen goede knoop gelegd? Dan zien we een blauwe vlek bij het roer, de stootwil zit klem bij het roerblad. Nils gaat het water in en probeert met flink trekken het zaakje los te krijgen, maar het zit muurvast. Ook wrikken met een schroevendraaier helpt niet. Het stuurwiel draait ook niet meer!
Nils maakt een lang touw vast aan beide uiteinden van de stootwil en via een katrol gaat dit touw op de lier. Langzaam trek ik het touw strak, er komt nog geen beweging in de stootwil. Nog maar eens heel hard proberen, eindelijk komt er een heel klein beetje beweging en dan ineens "plop" schiet de stootwil eruit. Wat een opluchting! Ook het stuurwiel draait weer als vanouds.
Eindelijk zitten we aan het ontbijt en genieten van de mooie omgeving van het "Solomon Islands" atol. Straks het eiland verkennen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Duiken tussen wel 18 manta roggen!

Véél vis op de riffen bij Addu

Op woensdag 8 april gaat de onze wekker al om zes uur 's ochtends. Om kwart over zeven willen we bij het duikcentrum zijn, eerst met Peltje naar de kant en dan nog 20 minuten fietsen. Om acht uur vertrekt de duikboot met een bemanning van zes mensen en naast ons nog drie andere Nederlandse duikers, gezellig.

Eigenlijk zijn we op weg naar een van de verste riffen, maar eerst checkt Mark "Manta Point". Er zijn wel vijf van die grote roggen op 20 m diepte bij het "schoonmaak-station " te zien. Snel trekken we onze duikspullen aan en gaan naar beneden. Dat valt nog niet mee: er is een sterke stroming, hier is geen boei of ankerketting waarlangs je naar beneden kunt. 

Zo gauw we op de bodem zijn zet Zina, onze diveleader, ons vast met een rifhaak, zodat we rustig in de stroming kunnen blijven hangen. Wat een imposant gezicht vlak voor onze neuzen zwemmen wel 10 mantra's heen en weer. Ze draaien rondjes om hun kieuwen te laten schoonmaken door de speciale schoonmaakvisjes. Deze grote platte vissen van wel 4-5 m breed zwemmen zo vlak bij ons dat we ze bijna kunnen aanraken; we kijken onze ogen uit. Een kwartiertje later zijn het er zelfs wel 18! Heel rustig bewegen ze hun grote zijflappen en zwemmen sierlijk voor, boven en onder ons langs.  Wat een schitterend gezicht!!

Tussde manta roggen, wat een belevenis

We hangen wel op 22 m diepte, dus na een half uurtje moeten we naar boven, helaas. Na ruim een uur kunnen we weer duiken. Omdat de mantra's er nog steeds zitten doen we nog een duik op dezelfde plek. Weer genieten.

Na afloop gaan we gezellig met z'n allen lunchen en praten met onze mededuikers, Sil, Rene en Cassandra na over deze fantastische ervaring. Mark vertelt dat dit wel heel bijzonder is, ook voor deze omgeving. Meestal zie je op Manta Point maar drie of vier mantra's, als ze er al zijn. We hebben geboft.

's Avonds worden we uitgenodigd op de Emerald Sea, een schitterende 15 meter grote Lagoon catamaran. Deze boot is net nieuw, bijna twee keer zo groot als de Pélagie en ziet er schitterend en luxe uit. Leuk om te zien. Nils spreekt af dat hij de volgende dag met hun gaat duiken, ik geef mijn oren rust. Die doen een beetje pijn, toch te snel naar beneden gegaan gisteren?

Harlekijn vis

Zeeslak

Zeenaald

Vrijdag doen we nog twee duiken met Mark, dit keer boven en langs de prachtige riffen van Addu. De koralen hebben allerlei kleuren, er zijn vele soorten vis, het is genieten geblazen op deze rustige ontspannen duiken.

De dagen vliegen hier voorbij, we eten gezellig met de andere zeilers een heerlijke pizza; Nils maakt nog een duik met Mark en na afloop komt iedereen de Pélagie bekijken. 

De duikboot van de school van Mark

We snorkelen op het rif vlak naast de Pélagie en zien ook daar weer hele leuke dingen: twee naaldvissen, een soort zeepaardjes, voeren een sierlijk duet op, een adelaarsrog zweeft voorbij en een grote morene aal zwemt rond op zoek naar een nieuwe schuilplaats. Dat vind ik het leuke van snorkelen, je hoeft niet in de buurt van je partner te blijven, je kunt gewoon de vissen achterna zwemmen en net zo lang ergens kijken als je zelf wilt. En…. Je oren doen geen pijn!

Met Peltje naar de kant

Natuurlijk doen we ook de nodige bootklusjes, het ontsnappingsluik moet weer eens worden gerepareerd en de eerste aangroei moet nodig weg geschraapt worden van de bodem van de Pélagie. De inlaat voor het koelwater van de motoren zit al bijna helemaal dicht.

Het weer zit nog niet mee, er is geen wind om de 300 mijl naar Chagos te varen. Officieel moeten we hier morgen weg, maar we hebben al begrepen dat niemand hier moeilijk doet. Tenslotte brengen we een beetje geld in de lokale economie. Het lijkt er nu op dat in de loop van woensdag er wat meer wind komt de goede kant uit; we wachten af.

Met veel dank aan Sil van der Burgt voor de prachtige foto’s!

Onder de douche over de evenaar

Zonsopkomst op een vlakke oceaan

Op onze reis zijn we al twee keer over de evenaar gevaren. De eerste keer op weg naar de Galapagos; toen kwam zelfs Neptunus langs. De tweede keer in Noord Indonesië; toen hebben we dat gevierd met champagne met John en Karen. Onderweg naar Addu wordt het onze derde keer, maar dit keer gaat het ongemerkt voorbij. Als ik uit de douche kom en een blik op onze plotter werp zijn we al op het zuidelijk halfrond aangekomen; onze breedte wordt nu gevolgd door een "S" . Nou ja, alles went .

De laatste dagen naar Addu is er heel weinig wind; vrijwel de hele tijd staat de motor zachtjes te pruttelen. Gelukkig is de stroom weer mee. Als er toch een pietsje wind is gaat de motor uit. De Pélagie gaat met moeite één knoop door het water; met één knoop stroom mee is onze snelheid zowaar twee knopen. De zon op- en ondergangen zijn prachtig.

De volle maan aan de hemel

's Nachts schittert de volle maan aan de hemel en tovert duizend lichtjes op het water. Een heel comfortabele oversteek, al gaat het langzaam.

Zondag 5 april, eerste paasdag, varen we het atol binnen. Er liggen al drie zeilboten voor anker, met moeite vinden we nog een plaatsje.  Helaas te dicht naast onze buurboot, de Banana, blijkt als we terugkomen. Als de stroom omkeert en met een noodgang de baai binnenstroomt moet Oscar overstappen om een botsing te voorkomen! Bij het laatste daglicht vinden we een nieuw plekje.

Zonsondergang op de Ind. Oceaan

Het atol bestaat uit een aantal kleinere eilanden, verbonden door bruggen. Het is vlak, ideaal voor onze fietsjes. We verkennen de straatjes, de winkels en de vele uitzichten op zee, die is hier nooit ver weg: de eilandjes zijn hooguit een paar 100 m breed. Vroeger werd hier met koraal gebouwd, nu gebeurt dat gelukkig met betonnen bakstenen. De huizen staan op ruime erven in de schaduw van kokos palmen en bananen bomen. Er zijn veel scholen en moskeeën, de Maldiven is een moslimland. Direct de eerste dag kopen we een lokale simkaart voor telefoon en een voor data. Heerlijk, na acht dagen zeilen weer goed internet op de Pélagie!

Gebouwen van koraal

Het water is helder blauw, schildpadden steken nieuwsgierig hun kopjes boven water, roggen zwemmen voorbij en springen omhoog. Op andere plekken zagen we de grote fruit-vleermuizen alleen 's ochtends of tegen de schemering, maar hier zien we ze de hele dag rondvliegen; een prachtig gezicht.

Het is erg gezellig met de andere boten in de baai; de Banana nodigt ons uit voor een heerlijke borrel en we lunchen met z’n allen in een gezellig restaurant.

Gezellige lunch

Gisteren is het weer omgeslagen, de regen valt met bakken uit de lucht, de wind trekt aan, de temperatuur is bijna 10° lager; wel lekker dus. We maken er een rustige dag van met internet op de Pélagie; heerlijk even bij-lezen. Vanmiddag gaan we met een duikwinkel praten, als straks de zon weer schijnt willen we gaan duiken en snorkelen, daarom zijn we hier.

Pélagie voor anker bij Gan

Dobberen op de Indische oceaan

Zondagmiddag 29 maart klaren we uit; maandag ochtend krijgen we ons officiële briefje. Dan kunnen we vertrekken uit Galle: alle lijnen gaan los, de stootwillen naar binnen, voorzichtig halen we ons anker in. Gelukkig zijn onze naaste buren een paar dagen eerder vertrokken, zodat we geen last meer hebben van hun lijnen die gevaarlijk dicht bij de schroeven van de Pélagie lagen.
Eenmaal op zee is er een lekker windje, die eerste dag gaan we ruim 6 knopen en hebben zelfs nog stroom mee. In de avond wordt de wind, zoals voorspeld, minder en in de ochtend moet de motor bij. Die dag dobberen we op een rustige oceaan, met blauwe luchten en weinig wind. Gelukkig hebben we wel een halve tot een hele knoop stroom mee, dat scheelt. De vrijwel volle maan schijnt 's nachts uitbundig, je kunt er bijna een boek bij lezen.
In de ochtend word ik wakker van allerlei stemmen: Nils praat met de bemanning van een Sri Lankaanse vissersboot die nieuwsgierig is komen kijken. Ze zitten duidelijk verlegen om een praatje zo ver van land. Wel vijf man zien wel op dit kleine scheepje, niet veel groter dan de Pélagie. We hebben nog steeds niets nodig en ook geen Sri Lankaanse geld meer; uiteindelijk varen ze verder. In de loop van de derde dag wordt de wind weer een beetje wakker, met moeite kunnen we zeilen, best wel scherp aan de wind. Helaas draait in de loop van de dag de stroom, op dit moment hebben we ruim een knoop stroom tegen! De wind is ook tegen dus nu staat de motor aan met een redelijk aantal toeren om wind en stroom de baas te kunnen blijven.
Volgens de weersverwachting zou er af en toe nog wat wind moeten komen, we wachten af.
Verder gaat het leven zijn gangetje hier aan boord. Vandaag hebben we een kleine tonijn gevangen, goed voor twee vismaaltijden, lekker. De regen en onweersbuien zitten naast ons wat prachtige luchten oplevert maar geen extra werk met de zeilen: er is gewoon te weinig wind.
We hebben al bijna de helft van de 600 mijl afgelegd, over ongeveer 4 dagen verwachten we in Addu aan te komen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com