Stuiteren over de golven

De weersverwachting van 15 oktober, we zijn net een nacht onderweg naar Zuid-Afrika, geeft aan dat we wel moeten doorvaren, over acht dagen komt er een erg harde, meer dan 25 knopen, zuidelijke wind langs de kust. Die willen we niet hebben, dus voor die tijd moeten we in de baai van Maputo zijn. Een beetje doorvaren dus.
De motor gaat 's nachts bij en ook op 16 oktober helpt de genaker ons goed vooruit. De lucht is blauw, de zee rustig, het is genieten. In de avond valt de wind volgens de voorspellingen weg. 's Nachts komt de wind terug uit het zuiden, dat betekent scherp aan de wind zeilen. Dat doen we vandaag 17 oktober nog steeds. De golven hebben zich ondertussen opgebouwd, met 18 wind sjeest de Pélagie vooruit en stuitert over de golven. We zijn onder de indruk van het geweld: grote hoeveelheden water slaan tegen de voorramen, de Pélagie trekt brede witte strepen over het water en laat een spoor van schuim achter zich. Golven slaan met een klap tege de onderkant van de kajuit, de wind fluit ons om de oren. De boot is prima in balans, de stuurautomaat houdt koers. Gelukkig zijn alle ramen goed dicht!
De bemanning doet het minder goed, onze magen gaan een beetje rommelen. Nils ligt met een gember-tabletje tegen zeeziekte in bed. Het lukt mij nog net deze tekst met de spraakherkenner te dicteren, als ik maar goed naar de horizon kijk.
We schieten wel op, ons gemiddelde ligt nu ruim boven de zes knopen in de goede richting. Maputo gaat zeker lukken, nog 470 mijl te gaan; we hebben tot woensdag de tijd om er te komen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Naar de Barren Eilanden, en meteen dóór.

Het is heerlijk rustig zeilen van Mayotte naar de "Barren Eilanden" aan de westkust van Madagaskar. Zoals voorspeld is er niet veel wind, af en toe moet de motor bij, af en toe dobberen we rustig de goede kant uit. Andere schepen zien we niet, alleen vlak ten zuiden van Mayotte vaart in de verte een vrachtschip. Het is fijn twee keer per dag via de korte golf radio te praten met de ongeveer 15 schepen die ook bezig met deze oversteek, of nog in Madagaskar of Mayotte voor anker liggen. De nachten zijn erg donker, het is nieuwe maan. Het is lekker slapen op deze rustige zee.
Vlak voor Kaap Andre, het meest westelijke puntje van Madagaskar, maakt Nils mij 's ochtends wakker: we hebben beet. Nils vecht ruim anderhalf uur voor hij deze vangst binnen kan halen: een grote "Spaanse makreel", een heerlijke vis waar we ruim acht keer van kunnen eten. Ons diepvriesje zit nu echt propvol. De hengel kan voorlopig opgeruimd worden.
Deze tocht gaan we interen op onze voorraden. Eindelijk maak ik de chocolade-cake van een pak dat ik al twee jaar geleden heb gekocht. Het pak bleef liggen, omdat er eigenlijk een electrische mixer nodig is. Nu speelt Nils voor mixer, de cake lukt prima. Lekker 's avonds in de nachtwacht zo'n stukje. Vanmiddag heb ik tenslotte de cake van gedroogd fruit met rum gebakken, wat ik al heel lang van plan was. Ook die is erg lekker geworden.
Het lukt ons niet verbinding te maken met het radio volgstation van "Sail mail" in Zuid Afrika. Navraag bij de andere schapen in ons radionetje leert ons dat iedereen daar problemen mee heeft. Gelukkig kunnen we wel berichtjes versturen en de weersvoorspellingen ophalen met onze satelliet-telefoon.
Woensdagmiddag 14 oktober zijn we vlak bij de Barren Eilanden. Als we goed kijken naar de weersvoorspellingen voor de komende 10 dagen zien we dat er een prima weervenster is om de oversteek naar Zuid Afrika te maken. Als we eerst zuidelijk aanhouden met de wind in de rug, kunnen we na een dag of twee met niet al te veel wind oversteken en de wat hardere wind in het midden en noorden van het Moambique Kanaal vermijden. Het ziet er naar uit dat ook de oversteek van de beruchte "Aghullas stroom" zou moeten lukken. Maar het is natuurlijk afwachten of de weersvoorspelling hetzelfde blijft.
Nu op donderdag 15 oktober hebben we koers gezet naar "Richards Bay" in het noorden van Zuid Afrika. Na een nacht op de motor is het vandaag een heerlijke zeildag. Ons grote licht-weer zeil, de gennaker, staat bij. Over een vlakke zee gaan we nu met zes knopen als een speer vooruit, geholpen door de "zee-wind" zo vlak bij het eiland Madagaskar. Nu we niet stoppen bij de Barren eilanden doen we nog wat klusjes. Ik inspecteer de motor ruimtes en check de olie van de motoren (oeps, vergeten in Mayotte), Nils spuit wat smeerolie in de snelheidsmeter. Die geeft te weinig aan, we kunnen ons niet voorstellen dat we nu al de hele tocht één tot twee knopen stroom mee hebben.
Straks halen we weer een nieuwe weersvoorspelling op om te kijken hoe we het beste kunnen varen. Tot nu toe gaat het allemaal prima en heel comfortabel.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Naar Zuid Afrika, via een route met uitwijkmogelijkheden

De moskee en het dorpje vanaf de Pélagie

Donderdag 8 oktober ontmoeten we Karin en Richard hier op de zeilclub in Mayotte. Ze zijn al meerdere keren tussen Zuid-Afrika en Madagaskar heen en weer gevaren. We vragen ze om een route-advies. Nu geven zeilers elkaar niet zo graag advies, immers iedereen moet zijn eigen beslissingen nemen. Maar Richard wil wel vertellen hoe hij het meestal doet. Vanuit Madagaskar, of Mayotte, vaart hij eerst naar de “Barren Islands”, een groep onbewoonde eilanden halverwege Madagaskar, 350 mijl van Mayotte. Daar wacht hij dan een goed weervenster af om de zeestraat tussen Madagaskar en Mozambique over te steken.

Die oversteek is ongeveer 750 mijl, wat te doen is in ongeveer zes dagen, de lengte van een redelijk betrouwbare weersverwachting. Op deze route is het belangrijk om depressies met harde wind en vooral harde zuiden wind te vermijden. Immers de stroom die langs de kust van Mozambique en Zuid-Afrika naar het zuiden loopt, is sterk tot wel 6 knopen. Dan veroorzaakt een situatie “wind tegen stroom” gevaarlijke, hoge golven. Mocht het weer zich niet aan de verwachting houden dan zijn er zowel naar het noorden als naar het zuiden in Mozambique plaatsen om te stoppen en voor anker beter weer af te wachten. Richard geeft ons de coördinaten van deze plaatsen en ze staan ook in ons zeilboek, de pilot. Mocht het weer goed blijven, dan varen we natuurlijk door naar Richards Bay, nog zo’n 250 mijl verder.

Als we dus maar het juiste weer-venster afwachten, goed naar de voorspellingen blijven luisteren en geen haast hebben, zou de tocht goed te doen moeten zijn volgens Richard. We begrijpen zijn taktiek, die we graag overnemen!

Op het moderne vliegveld van Mayotte voor het vertrek-stempeltje

Ondertussen hebben we hard gewerkt. Alle systemen van de Pélagie zijn getest en doen het prima. Het ophalen van de ankerketting was een lastige klus, op de eerste 15 meter zit veel aangroei, gelukkig is de rest wat op de grond in het zand heeft gelegen wel schoon. Via de kortegolfzenders hebben we contact gemaakt met de schepen die dezelfde route volgen. We checken uit en komen alweer op het vliegveld voor een stempeltje.

Morgen, zondag 11 oktober, vertrekken we naar de Barren Eilanden. Dit eerste stuk is een gemakkelijke 350 mijl met eerder te weinig wind dan teveel wind. We hebben veel diesel, water en levensmiddelen aan boord, haast maken is niet nodig. We hebben er zin in, voor de komende dagen is het weer prima, op de Barren Eilanden wachten we rustig een goed weervenster af voor de oversteek naar het Afrikaanse continent.

Voorlopig hebben we geen internet meer, dat verwachten we pas weer in Zuid-Afrika. Onze website kunnen we wel bij werken met tekst via onze korte-golfradio. De foto’s volgen dan later.

De baard van de Pélagie

Was drogen op de Pélagie

Na een ontzettend gezellig weekend in München met onze oudste dochter Saskia en haar vriend Sven, vliegen we maandag 5 oktober via Parijs en Reunion terug naar Mayotte. Niet alleen wij komen goed aan, ook onze koffers hebben het dit keer gehaald. Vijf taxi-minuten brengen ons naar de Club waar we hartelijk welkom worden geheten. Het eerste wat François zegt is “De Pélagie ligt er goed bij”. We zijn heel erg blij! Pierre is alweer naar school, maar heeft de sleutels en zijn bij-bootje voor onze achtergelaten.

Op de Pélagie ziet alles er inderdaad prima uit, een hele geruststelling! Pierre heeft zelfs redelijk schoon gemaakt, dus we hebben niets te klagen. We verruilen onze reiskleding voor een zomerjurkje/broek, want natuurlijk schijnt hier de zon. Door het frisse windje is het niet te warm. Later op de middag praten we bij met Pierre en ruilen we onze motortjes weer om.

Uitzicht op de ankerlaats vanaf de Pélagie

De dagen erna zijn gevuld met schoonmaken en opruimen. Alles wat een andere plaats had gekregen omdat Pierre hier woonde, gaat weer terug. We schrikken als de nieuwe generator weg is uit de bakskist die we niet op slot doen, toch gestolen? Gelukkig heeft Piérre hem geleend en nog niet terug gebracht. De watertanks zijn leeg, als eerste wekken we de watermaker uit zijn winterslaap. Dat gaat prima maar als we water maken blijkt er een lek te zijn in de pomp. André is de enige met kennis van watermakers hier op het eiland. Hij vervangt de O-ring, maar dat helpt niet. Dan maar zonder watermaker naar Zuid-Afrika, daar kunnen we verder kijken en misschien een nieuw onderdeel bestellen.

Nils haalt de "baard van de Pélagie" weg, zie onder.

De strepen zijn van de spatel, waarmee we de aangroei weg "scheren"

We nemen een kijkje onder water: de Pélagie heeft een heuse baard gekregen! Over het hele onderwaterschip groeit bruin wier van zo’n 2 cm lang. Met een spatel gaat het er gemakkelijk af. We besluiten de Pélagie zelf schoon te maken en er pas in Zuid-Afrika nieuwe anti-fouling, een aangroeiwerende verflaag, op te (laten) zetten. Het zou hier kunnen, maar het strandje is toch wat klein en de wind komt nu niet meer altijd uit de goede richting, we durven het toch niet aan.

Mayotte "Petite Terre" vanaf de Pélagie

Nu is het plan om zo snel mogelijk via de beschutting van Madagaskar naar Zuid Afrika over te steken, mogelijk via het zuiden van Mozambique als het weer even niet meezit. Morgen uitklaren, nog verder werken aan de bodem van de Pélagie en boodschappen, diesel en water aan boord halen. Het weer ziet er voor zondag of maandag goed uit om naar Madagaskar te zeilen.

Alweer bijna terug naar Mayotte

Het valkke land van Noord Groningen

De tijd vliegt hier in Nederland, de zomer is al weer bijna voorbij! We genieten van de tuin, zelfs de buxusheg wordt weer groen door het groeizame weer. Het kweekgras is niet zomaar weg, dus we moeten nog heel wat wieden. Zelfs onze kunstwerkjes in de tuin worden gerepareerd. We fietsen in Noord Groningen en Drenthe, heerlijk! Bij de bridge zomeravonden ontmoeten we veel oude bekenden, gezellig.

Nils repareert onze "kunstwerkjes"

Eind augustus zetten we via de makelaar ons huis in Haren weer te huur. Nu voor een beperkte periode, ons plan is om in juli 2016 weer in Nederland terug te zijn. zie ook de bijgewerkte pagina “Plannen, update sept 2015”. Nils heeft zelfs het plan opgevat om de vierdaagse van Nijmegen te gaan lopen midden juli. Een ultieme test voor zijn nieuwe knieën!

De buxus wordt toch weer groen!

Midden september zijn we nog een gezellige week in Rijswijk waar we alweer op de kleinkinderen mogen passen. Nu zijn we hard aan het werk om ons huis op te ruimen en klaar te maken voor de verhuur. Op 2 oktober zullen we via een weekend in München bij onze oudste dochter terug vliegen naar Mayotte. Hopelijk ligt de Pélagie daar nog veilig voor anker….. We zullen zien.

Vakantie in Nederland

Prachtige bloemen, zomaar langs de kant van de weg

De week met onze kleinkinderen is fantastisch! Wat een voorrecht om met ze op te trekken. Ik lees eindeloos verhaaltjes voor, de eerste ’s ochtends vroeg in ons grote bed, de laatste voor het slapen gaan. Verstoppertje in dat grote huis van ons is vreselijk leuk; we fietsen bijna iedere dag naar de Harense kinderboerderij-speeltuin. Op het speelplaatsje achter ons huis is het huisje een boot geworden waar de kapiteins Lisa en Quinten ons overal (alsof) mee naar toe nemen; het strand is favoriet. We hebben ontzettend veel plezier samen.

Bellen blazen in de tuin

Toen we zelf ouders waren, moesten we altijd zo veel, zoveel ballen in de lucht houden! Nu hebben we de hele dag tijd en aandacht voor onze kleinkinderen, wat een weelde.

Kleuren en tekenen, altijd leuk

Als we Lisa en Quinten terug hebben gebracht, liggen er nog veel huis-klussen te wachten; vooral de tuin heeft een mega-onderhoudsbeurt nodig. Als het eindelijk ophoudt met regenen, zetten we de snoeischaar in de veel te hoge heg en kortwieken we bomen en struiken zodat we weer uitzicht en licht hebben. Helaas snoeien we in ons enthousiasme de buxus té kort, die ziet er nu anderhalve week later nog steeds heel kaal uit. Als dat maar goed komt.

Drents hunnebed

Ik doe een verwoede aanval op alle grassen en ander onkruid dat wortelstelsels door het hele tuin heeft gemaakt. Wat een klus, mijn rug en ellebogen doen er pijn van. Gelukkig heeft het tuincentrum nog éénjarige plantjes, zodat er toch nog wat kleur in de tuin is. Ook sommige rozen hebben het overleefd.

Eindelijk kunnen we onze vrienden uitnodigen bij óns langs te komen, héél gezellig om met iedereen bij te praten.

Iedere ochtend ontbijten we uitgebreid met de krant die in de bus valt; de bibliotheek heeft heel veel interessante boeken en tijdschriften. We spelen zomeravond bridge bij onze oude bridgeclub, het lijkt bijna of we niet zijn weggeweest.

Op de Balloerheide

Het prachtige weer van begin augustus lokt ons naar buiten, we fietsen rond het Zuidlaardermeer en rond het Balloërveld, waar de heide bloeit. Nederland is prachtig, het is heerlijk om terug te zijn!

Kamperen in ons eigen huis

Na een heel gezellig weekend in München bij onze oudste dochter Saskia en haar partner Sven, landen we op maandag 29 juni op Schiphol. Onze auto staat klaar en we rijden meteen door naar Haren, we hebben afgesproken nog die middag de overdracht te doen. Het is een heel speciaal gevoel om na 5 jaar weer door je eigen huis te lopen! Het valt ons reuze mee, het huis en de tuin zien er redelijk uit, al groeien de bomen bijne het huis binnen. Het huis is helemaal leeg, op verzoek van onze laatste huurster zijn al onze meubels opgeslagen. Slapen kunnen we gelukkig bij mijn zusje Marja. Op dinsdag komt de schilder langs, nu het huis leeg is, is het het beste moment voor een schilderbeurt. Ook onze houten vloer wordt geschuurd en gelakt! 

De vensterbank wordt gelakt

Tijd genoeg dus om een aantal dagen in Rijswijk van de kleinkinderen te genieten. Het is erg leuk om iedereen weer te zien, Lisa naar school te brengen en met Quinten in de zandbak te spelen. We genieten van het groene Nederland, de prachtig verzorgde tuinen en parken met al die kleurige bloemen. Het weer zit ook bijzonder mee, het is heerlijk warm van die eerste week van juli. Met Rianne en Fulko zitten we tot half elf buiten in de tuin te bridgen.

Nils' zijn koffer blijft maar zoek, pas als we een nieuwe garderobe voor hem hebben gekocht, komt de koffer gelukkig toch nog boven water!

Maandag 6 juli rijden we naar Haren, de schilders schieten goed op. Met veel moeite halen we een bed uit de opslag en kopen beddengoed, zodat we weer in ons eigen huis kunnen slapen. Het is nog wel kamperen; met wat plastic servies van de Hema, een waterkoker, pan en koffiezetapparaat van een 2de handswinkel kunnen we ons wel even redden. 

De kinderstoel van marktplaats heeft nog een verfje nodig

Eindelijk kunnen we zaterdag 11 juli verhuizen. De mannen van "Next Move" werken tot 7 uur  's  avonds door zodat alle grote spullen staan. Heerlijk!

De volgende dagen zijn we druk met inrichten, geholpen door nieuw gekocht gereedschap. Er zijn een paar lampen verdwenen, verlengsnoeren moeten weer worden gemaakt en kasten verder opgebouwd.

Spullen om in de kasten te zetten hebben we niet, ons huis is vooral erg groot en erg leeg! Het is wennen na jaren op de knusse Pélagie en het kleine huisje in Duinrell. Je moet hier erg goed nadenken waar je iets neer legt, anders blijf je zoeken in dit grote huis! Nu het buiten niet meer zo warm is,  vinden we het koud in Nederland, 17 graden 's avonds in de wwonkamer zijn we niet meer gewend! En om nu midden in de zomer de verwarming aan te zetten is ook zo wat. Een fleece deken over de koude benen helpt. Ik ben al verkouden geweest, Nils ligt nu te hoesten in bed. Gelukkig wordt het de komende dagen wat warmer!

Aan onze eigen tafel, heel fijn!

We hebben alleen deze week nog voor a.s. zaterdag de kleinkinderen een week komen logeren. Hartstikke leuk, maar het is even doorwerken. Vandaag 15 juli hebben we onze nieuwe televisie na veel moeite aan de praat gekregen, fijn! We genieten uitgebreid van ons snelle internet, wat een weelde!  En dan krijg je er bijna gratis een telefoon verbinding bij en die werkt nu ook. Ons nummer is: 050-8538606.

Ook al valt het niet altijd mee en denken we wel eens: "Waar zijn we aan begonnen?", is het heerlijk om weer in Nederland in ons eigen huis in onze eigen buurt te zijn!

Als Lisa en Quinten weer thuis zijn, hebben we tijd om onze vrienden hier in het Noorden te gaan opzoeken en eindelijk in ons eigen huis uit te nodigen.