Kamperen in de woestijn van Namibië

Zandduinen bij Sessriem

Op 31 december vertrekken we om 5:00 uur naar het vliegveld van Kaapstad. Een klein vliegtuigje brengt ons in tweeënhalf uur naar Windhoek, de hoofdstad van Namibië. De chauffeur van het autoverhuurbedrijf staat al klaar; een uurtje later beginnen we met het papierwerk om onze Toyota Hilux pick up te krijgen. Alles is prima geregeld, de kampeeruitrusting hebben we gehuurd, een video vertelt ons alles over rijden met deze grote auto op onverharde wegen en een starterspakket met natuurlijk houtskool en houtjes voor een kampvuur staan klaar.
De tent uitklappen op het dak van de auto vraagt behoorlijk wat behendigheid; het verhuurbedrijf heeft een beetje medelijden met deze oude mensen en geeft ons een extra trapje mee. Dat blijkt heel handig. We denken nog wel: "Waar beginnen we aan? Met onze stramme ledematen een trapje opklimmen om op een dak van een auto in een klein tentje te gaan slapen...", maar ja, geboekt is geboekt dus gaan we vol goede moed op weg naar de supermarkt om de rest van de spullen in te slaan. Gelukkig zijn de winkels op oudjaar, ook nog een zondag, open en lukt het zelfs om telefoon en internet te bemachtigen.

Tent op het dak van de auto, mét het senioren trapje

Onbevangen reserveren we een camping de goeie richting op, totdat we tot de ontdekking komen dat die nog vier uur rijden is! Namibië is een groot land. Een beetje dichterbij is handiger, ook daar is plaats. Om zes uur staat onze tent, de BBQ smaakt heerlijk en om acht uur liggen we er in, het was een lange dag. We zijn zo moe dat we zelfs door het eindejaarsfeestgedruis van onze mede-camping gangers doorslapen.

Naar de zandduinen
De volgende ochtend eindelijk echt op pad! We kiezen voor de "mooiste" weg naar het duingebied in het zuidoosten van Namibië, niet voor de snelste. De onverharde weg gaat over een prachtige pass met schitterende uitzichten. Een lunchplekje in de schaduw is gauw gevonden en natuurlijk zitten in onze auto tafels, stoelen en eten, makkelijk zat.

Antilopen en een Oryx, gemsbok, langs de weg

De camping vlak bij het Sessriem natuurreservaat hebben we proberen te reserveren, zonder succes. Het is hier nu hoog seizoen, Het is zomervakantie voor zowel Zuid-Afrika als Namibië zelf. We gaan er op de bonnefooi heen en hebben geluk: er is plaats.

Het is regntijd, een pittige plaatselijke bui die een half uurtje duurt

Het fijne van deze camping is dat je als eerste het park in kunt om de zonsopgang te zien gaan boven de zandduinen. Helaas zit dat er voor ons niet in. Nils heeft zoveel last van zijn gekneusde ribben van de val an zijn fietsje, dat slapen moeilijk gaat. Onze start is dan ook wat later, maar we genieten er niet minder om.

Jakhals

De asfalt weg gaat tussen de bergen en de duinen door, langzaam komen de duinen steeds dichterbij. Er is onverwachts veel wild te zien: een jakhals rent 50 m naast de weg voor ons uit, gemsbokken grazen korte plukjes woestijngras, struisvogels staan in een groepje van vijf naar ons te kijken.
Het einde van de weg is Sussuvlei. De ondergrondse rivier loopt hier dood in het zand, vanaf nu tot de zee en een heel eind naar het zuiden zijn er alleen maar zandduinen. In deze vallei is dan ook relatief veel begroeing van grote acacia bomen; een imposant gezicht wat ons erg doet denken aan de Wahiba Sands in Oman.

Genieten in Sussuvlei

Het is wel heet in deze woestijn, dus vluchten we naar de airconditioning van onze auto. Middags rijden we door weer prachtige bergen naar een ander deel van het Nakluft Nationale Park. Hier zou een ingang en een camping moeten zijn. De weg is bijna helemaal verlaten en wat we ook zien, geen bordjes naar het Nationale Park, laat staan een camping. Als we bijna de moed hebben opgegeven komt de weg naar links uiteindelijk toch nog met een wegwijzer "camping". Het hek het Nationale Park in mogen we zelf openen en natuurlijk weer dichtmaken.

Indrukwekkende bergen met wild op de voorgrond

We hebben geen idee waar we eigenlijk naar toe gaan door dit indrukwekkende landschap, De smalle weg gaat over een vlakte, door de bergen en door een kloof tot eindelijk een aantal gebouwen jn zicht komen. Daar is het kantoor en ja hoor, er zijn nog plaatsen iop de camping.
Die ligt even verder aan een stroompje in weer een andere kloof met prachtige hoge bomen. De toiletten zijn groot, schoon en modern; minder leuk zijn de muggen, zo vlakbij het water. Nou ja, je kan niet alles hebben.
Ontbijt gestolen
Het is een plekje midden in de natuur én midden tussen de bavianen. Die zien we 's ochtends rond het kamp lopen. Net als ik de ontbijttafel heb gedekt, Nils naar de WC is en de buurman uit de buurt, springt een brutale baviaan zo naar de tafel, grist ons hele brood mee en rent weg! Ik sta er bij en kijk er naar, ik kan er niets tegen doen! Aan de overkant van de klof hoen we ze ruzie maken om de boterhammen!

Kamperen in de natuur, mét bavianen

Ik heb mijn lesje geleerd en zet alle etenswaren in een stevige plastic krat mét de deksel erop naast onze tafel. Stenen liggen klaar voor de verdediging van ons eten. De baviaan loopt nog wat rond met een boterham in zijn bek, maar komt gelukig niet meer terug.
Na een korte ochtendwandeling door de prachtige kloof, rijden we de 300 km naar Swakopmund langs veelkleurige bergen en door de woestijn, soms gravel, soms rotsen, soms witte steen en uiteindelijk bij de kust weer zandduinen.
Het is nog heter dan de vorige dag; voor de lunch rijden we een echte droge rivier in, er loopt zowaar een spoor zomaar van de weg af, de hekken zijn verdwenen. Net als in Oman zitten we heerlijk onder een schaduwrijke boom. Na ons rijden nog vier auto's deze droge rivier in om onder het nog schaduwrijker viaduct te lunchen.
De eerste grote stad aan de kust is Walvisbaai. Daar zouden flamingo's moeten zijn, maar voornamelijk in de winter volgens de reisgids. Het is hier nu zomer, toch gaan we kijken aan de lagune. Eerst zien we er één, dan zowaar 20 en in de verte is het zelfs roze gekleurd: duizenden flamingo's scharrelen hun kostje bij elkaar aan de rand van de lagune, een schitterend gezicht.
Na wat telefoontjes vinden we ook nu weer een camping die plaats heeft en nog wel midden in de stad. Morgen staat een woestijntocht op het programma!

Wat een belevenis
We genieten enorm van deze reis. Namibie is een prachtig land met een schitterende landschappen: veelkleurige rotsen, prachtige zandduinen, uitgestrekte vlaktes en veel wilde dieren! Wat een weelde om met een prima 4-wheel drive met airconditioning er zo te kunnen rondrijden, alles mee.
Het kamperen gaat prima, het geeft veel vrijheid. Indien nodig kunnen we altijd nog ergens langs de weg gaan staan, tenminste zolang er geen hekken zijn. Iedere camping is anders; nu in de stad is het óók een soort backpackers hotel, leuk om andere reizigers te ontmoeten. Naast ons staan Nederlanders, die kom je overal tegen!

Bergpassen en wijnen

Dit verhaal is nog niet geschreven, nog geen tijd gemaakt !
Komt later.

In het zicht van de Tafelberg

De Tafelberg in Kaapstad

Een luxe leventje in de marina
Het ligt hier heerlijk in de marina, iedere ochtend ontbijten we met zicht op de Tafelberg en schittert de blauwe lucht ons tegemoet. Chat komt de Pélagie verder schoonmaken, een anti-roest spulletje zorgt ervoor dat ze weer helemaal blinkend wit wordt en al het roest verdwijnt wat het magnesium in Port Elizabeth heeft veroorzaakt. Walstroom is een luxe, pc's kunnen eindeloos worden gebruikt, heet water voor de koffie en de afwas is zo gemaakt met onze elektrische waterkoker. De warme douches zijn heerlijk.
Minder is dat het hier vreselijk kan waaien! De Pélagie ligt heel goed vast met wel acht lijnen. Regelmatig giert de wind om het schip, alles klappert enorm. Dat is wennen met slapen.
De Atlantische Oceaan is hier erg koud vanwege een golfstroom die van de Zuidpool komt. Overdag is deze wind lekker verkoelend, 's avonds en 's nachts is deze wind gewoon koud; ik ga met een kruik naar bed en lig onder twee dekbedden!

Kaapstad vanf de Tafelberg

Kaapstad bekijken
Op onze fietsjes trekken we er op uit, en zitten we lekker op een terrasje en bekijken museums. Het Muziek theater is vlak bij, we genieten er van de musiacal „Singing in te Rain“. De musical Met de rode stads-tourbus komen we in twee dagen op heel veel plaatsen.

We krijgen een serenade en een bijdrage bakje onder onze neus

Met de kabelbaan naar de Tafelberg is fantastisch, ondanks mijn voet wandelen we langs diepe kloven, schitterende bloemen en iedere keer weer een ander prachtig uitzicht op de zee, Kaapstad en de baaien en dorpen eromheen. Vanaf deze hoogte kunnen we de Pélagie zien liggen in de Marina van de haven, leuk!

Op de tafelberg

De bus brengt ons ook langs de schitterende kustweg met de imposante "12 Apostelen", 18 uitstekende rotsen naast de Tafelberg. Hier kunnen ze blijkbaar niet tellen.

Wijn proeven
Zuid-Oost van Kaapstad ligt de oudste wijnstreek. De dalen met rondom bergen zorgen voor een goed microklimaat, waar druiven prima groeien en uitstekende wijn wordt gemaakt. OCC, een Duitse zeilersorganisatie, organiseert een tochtje naar twee wijn-landgoederen. Wij zijn geen lid, maar Nick van de Impala nodigt ons onverwacht uit. Robert die het organiseert komt ons met zijn auto ophalen, een prachtige luxe BMW!

De wijnstreek met de bergen op de achtergrond

Constantia-Nek is de eerste stop, het uitzicht van uit het restaurant op de wijngaarden met de bergen is prachtig. (Helaas heb ik mijn fototoestel niet meegenomen, ik dacht dat wijnproverijen binnen waren, hier dus niet). Overmoedig willen Nils en ik wel zeven wijnen proeven; nu hoeven we niet te rijden. Ik kom er achter dat ik alleen de eerste vier goed kan proeven, de laatste drie zijn wel het lekkerst, want dat zijn de rode wijnen, maar omdat ik het zonde vind om de wijn uit te spugen ben ik tegen die tijd al behoorlijk beneveld!
Daarna rijden we naar Groot-Constantia waar we heel gezellig met z'n allen eten, en natuurlijk nog meer wijn drinken. Het oude huis is er ingericht als museum, prachtig en interessant.

Genieten van een heerlijke rose

Als we een paar dagen later met de rode bus op stap zijn stoppen we bij meerdere wijn-landgoederen. In de prachtige tuin van Eagles Nest proeven we vijf soorten wijn, vergezeld van een kaas en vleeswaren-schotel. Wat een weelde dat we dit zomaar kunnen doen! De rode wijn is heerlijk, maar erg duur. De rosé is prima en betaalbaar, dus nemen we twee flessen mee voor het kerstdiner.

Kerstmis met andere zeilers

Eigenlijk hadden we geen idee wat we zouden doen met Kerstmis. Phil en Norma van de Minnie B wel: ze boeken een tafel voor alle zeilers voor het lopend buffet hier in de club op 24 december. Op eerste kerstdag is de club dicht; geen probleem, Phil regelt dat we met alle zeilers kunnen BBQen.

Kerstlunch in de club

Beide dagen zijn heel gezellig, vooral de BBQ waarvoor iedereen zijn eigen eten en drinken meeneemt en alles wordt gedeeld. De wijn vloeit rijkelijk en Nils en ik drinken meer dan goed voor ons is. Nou ja, straks gaan we een maand zeilen en drinken we niet.


Naar Namibië
Van Barbara en Tom horen we dat ze net twee weken in Namibië zijn geweest; dat is maar tweeënhalf uur vliegen hier vandaan. Dat lijkt ons ook wel wat, na onze tijd in Oman hebben we wel wat met woestijnen. De vliegtickets vallen mee, zeker als je op 31 december vliegt. Het verhuurbedrijf in Windhoek heeft nog net één vierwielaangedreven auto met een tent er bovenop. Dus hakken we de knoop door en boeken tot 31 januari de kampeer auto. Weer een nieuw avontuur.
Eerst hebben we nog vijf dagen een auto gehuurd om de verdere omgeving rond Kaapstad te verkennen, ook leuk!

Langs de kapen van Zuidelijk Afrika

Langs de kapen van Zuidelijk Afrka

Zondag 13 december staat de wekker op 4:30 uur zodat we met het eerste licht kunnen vertrekken. Buiten de baai hijsen we het grootzeil. Ineens roept Nils: "Stop! stop! De giek valt naar beneden, een extra touw". Snel zetten we de giek vast met een extra lijn en varen terug naar de baai.

De giek is op twee manieren met de mast verbonden, zowel horizontaal als verticaal. De horizontale schroef en moer hadden we vervangen; de schroef voor de verticale verbinding zat er nog in, maar die grote moer, waarvan Nils niet wist waar die vandaan kwam, bleek van de verticale schroef 'gevallen' te zijn. Een half uur later zit de schroef weer op zijn plek met een nieuwe moer. We kunnen gelukkig alsnog vertrekken.

Op de gennaker langs de kust

Eenmaal buiten is de wind nog minder dan voorspeld. De hele dag en de eerste nacht moet er een motor bij, alleen af en toe kunnen we een paar uurtjes zeilen. De wind staat pal achter, er is maar net genoeg om het grootzeil een beetje stabiel te houden; de fok rollen we in. Die nacht varen we heel eenvoudig op de motor rond Kaap Agulhas. Er was ons verteld dat je wel 25 mijl afstand moet houden en dat het er (bijna) altijd hard waait. Niet nu, we ronden de kaap zonder enig probleem op slechts 10 mijl afstand.

De tweede dag is een schitterende zeildag; de wind is net genoeg voor de genaker. De zon schijnt schitterend op de rotsen langs de kust, de lucht is strak blauw, de golven spatten wit op. In de middag trekt de wind aan zodat we met een comfortabele 6-7 knopen om Kaap de Goede Hoop heen varen. De wolken en regen hebben we achter ons gelaten, duizenden sterren schitteren die de laatste nacht, ik zie de lichtjes van Kaapstad al van verre.

De Pélagie voor Kaapstad

Het is genieten die laatste mijlen naar Kaapstad. De opkomende zon zet de stad in een heldere gloed, Robben en dolfijnen heten ons welkom, grote scholen aalscholvers scheren laag over het water, de Tafelberg schittert ons tegemoet.
De Royal Cape Town Yachtclub heeft het nummer van onze ligplaats al per e-mail doorgegen. Nils stuurt behendig door de smalle doorvaart, samen leggen we de Pélagie vast. 's Avonds proosten we met Helga en Rene van de Amigo op onze goede aankomst in Kaapstad. De tocht tond Zuid Afrika is ons erg meegevallen!

Uitzicht vanuit de Pélagie: véél boten en de tafelberg

Deze marina ligt achter in de grote commerciële haven. We halen onze fietsjes tevoorschijn en na een middagje bandplakken en fietspomp problemen oplossen, fietsen we naar de "Waterfront", het drukke uitgaansgebied rond de oude haven.

Een bandje speelt op straat

Het is erg gezellig, een bandje speelt op straat, de zon schijnt volop zonder dat het te warm is. Heerlijk! Gelukkig hebben we tijd om hier een paar weken te blijven liggen, wat klussen te doen en vooral de stad en het achterland te bekijken.

Een politieke bijeenkomst van 'Purper'

Op stap rond Mosselbaai

Pélagie voor anker in Mosselbaai

Het is heerlijk om weer voor anker te liggen in deze prachtige, goed beschutte baai. De Yachtclub heet ons van harte welkom, hier kunnen we Peltje veilig achterlaten; zoals alles hier is ook de Yachtclub afgesloten door een hek, waar we zelfs gratis een pasje voor krijgen.

Nils schrobt de landvasten

Pim van de Deesse helpt ons de giek vast te zetten, weer een zorg minder. Alle landvasten worden schoongeborsteld en het dek van de Pélagie wordt geschrobt. Nu kunnen we eindelijk weer over de boot lopen zonder dat het roet mee naar binnen komt.
In de baai ligt een klein eilandje waar een Robbenkolonie is, vertellen twee jongemannen die de in de club een drankje aanbieden. De afstand is net te doen met Peltje, dus als het dinsdagochtend rustig weer is varen we er in een half uurtje naartoe. Alle rotsen blijken bedekt met zeehonden, die een behoorlijk kabaal maken! Mannetjes grommen tegen elkaar, vrouwtjes glijden in het water, de jongen liggen goed beschut tussen de volwassen dieren in. Het is een prachtig gezicht!

Robben eiland

We huren voor drie dagen een auto, waarmee we de eerste middag naar het grote winkelcentrum rijden om ons internet probleem te laten oplossen. Dat lukt, er stond een vinkje verkeerd in mijn tablet, weer wat geleerd. We zien een speciale actie: 100 Gb voor 6.5 euro. Dat laten we niet aan onze neus voorbij gaan; de komende weken kunnen we net zoveel skypen en internetten als we willen, heerlijk.

aan de koffie in Oudshoorn

Woensdagochtend vroeg rijden we naar Oudtshoorn, 60 km het binnenland in. Dit stadje was en is het centrum van de struisvogel teelt. Eind 19e eeuw waren struisvogelveren heel erg gewild in Europa, in Oudshoorn is enorm veel geld verdiend in die tijd. Dat is nu nog te zien aan de prachtige gebouwen, zoals het museum, een oude jongensschool, en een oorspronkelijk burgerhuis uit deze tijd.


Struisvogels

Ook tussen de beide wereldoorlogen in werd er aan deze veren goed verdiend, een fokprogramma met dieren uit Mali zorgde voor nog mooiere veren. Nu worden er nog steeds struisvogels gehouden, het vlees is mager en heeft een wild smaak, het leer heeft interessante "putjes" en natuurlijk kun je ook vandaag de dag nog wat verdienen met echte struisvogelveren. Vanaf de weg zien we grote aantallen van deze vogels lopen. Als we stoppen komen ze allemaal naar je toe, net als paarden die ook hopen iets te eten te krijgen.

We rijden verder door de spectaculaire "Swartberg pas". De weg slingert omhoog met prachtige uitzichten. In de pas zijn de rode rotswanden vrijwel verticaal gevouwen door de geologische krachten; de onverharde weg hangt tegen de wand aan en gaat steil naar beneden, Nils rijdt onverschrokken verder.
We voelen ons klein in deze imposante omgeving!

Swartberg pas

Door hetzelfde gebergte gaat zo'n 60 km verder een pas terug naar de kust. Deze weg is wel geasfalteerd en loopt langs en over een riviertje, weer prachtig! We lopen naar een imposante waterval, waar een familie zich vermaakt door vanaf een 10 m hoge rots in het water te springen. Het is hier nu zomervakantie, veel mensen hebben vrij tot begin januari, horen we van het aardige echtpaar dat net als wij een kamer voor een nacht heeft gehuurd in Olivers Rust

Onze buren in Olivers Rust

Al die toeristen komen we tegen in de prachtige lagune van Knysna, waar we de volgende dag met een rondvaartboot rondvaren, een schitterende wandeling maken en lekker eten in een restaurant met uitzicht.

Lagune van Knysna

Het is vooral ook heel gezellig met onze Zuid Afrikaanse tafelgenoten, die bezorgd zijn over het ontslag van de integere minister van financiën. "Het zal eerst waarschijnlijk nog slechter gaan in Zuid-Afrika, maar misschien dat na de volgende verkiezingen e een betere regering krijgen", zeggen ze.
Langs de schitterende kust en een "wetlands" park, waar Nils zowaar een slangenvogel spot, komen we weer thuis.

Ondertussen zijn er een aantal boten in de baai bijgekomen. Vrijdagavond nodigen we iedereen uit om een drankje te komen drinken op de Pélagie, als altijd heel gezellig! Het ziet er naar uit dat we morgen, zondag 13 december, verder kunnen varen naar Kaapstad. Iedereen gaat vertrekken, we spreken af onderweg contact te houden met de marifoon en de SSB. Als de weersvoorspellingen uitkomen, wordt het een gemakkelijke tocht met misschien wel te weinig wind. Vanochtend hebben we dan ook de resterende diesel uit onze jerrycans overgeheveld naar de grote reservetank. Vandaag nog een lekker rustig dagje en morgen op weg naar Kaap de Goede Hoop.

Zwarte Piet

Oryxen in het Camdeboo N.Park

Town-ships
Port Elisabeth is een grote stad met 1,6 miljoen inwoners, twee keer zo groot als Amsterdam! Iedere bevolkingsgroep woont in zijn eigen wijken, de blanke wonen in het centrum en een aantal nieuwe buitenwijken, de kleurlingen en zwarten wonen ieder in hun eigen 'town-ships'. Met een georganiseerd tochtje rijden we via het centrum en naar deze 'town-ships', ruim een half uur rijden over de zesbaans weg. Allereerst stoppen we bij een krottenwijk, waar mensen zelf uit afval-hout en golfplaat een hutje hebben gebouwd. Hier is geen weg, geen waterleiding en geen riolering. Elektriciteit wordt illegaal afgetapt. Een gemeenschappelijke kraan is er wel. Armoe troef! Kinderen kunnen zich overal vermaken, drie jochies spelen trampoline op een oud matras en een stapel dekens.

Krottenwijk met gemeeschappelijke kraan

Daarnaast liggen grote blokken met "sociale woningbouw", onze gids noemt ze Mandela woningen. Deze worden gratis ter beschikking gesteld aan mensen zonder huis, water en elektriciteit moeten wel worden betaald. Onze gids klaagt dat er veel te weinig van deze woningen zijn en dat hij en zijn familie er jááaren op hebben moeten wachten. Luxe wijken met mooie bungalows zien we ook net als winkels, scholen, ziekenhuizen en industrieterreinen.

Jochies hebben plezier met een oude matras

Het grote probleem van de 'town-ships' is de werkloosheid, wel 60% van de mensen heeft geen baan! In de lagere school die we bezoeken horen we dat veel kinderen naar school komen om daar tenminste één of twee maaltijden te krijgen.

Zwarte Piet -1
De volgende ochtend worden we wakker met een verrassing op tafel: Sinterklaas en Zwarte Piet hebben ook de Pélagie gevonden. Een prachtig gedicht, een wortel en pepernoten maken het geheel compleet:

        Lieve Sinterklaas,
        Een wortel voor het paard van Sint
        in de hoop, dat U dit lekker vindt.
        Want zoals U waaschijnlijk ziet,
        is de Pélagie zichzelf niet.
        In plaats van wit, zoals het moet,
        is ze nu zo zwart als roet.
        Zeep en een regenbui is wat wij vragen
        opdat de buren dan minder klagen.
        En verder zon, wind en gustig tij,
        dat stemt ons zeilers allen blij.
        Ons hoop nie te veel vraag nie,
        De bemanning van de Pélagie.
Later vertelt Monique hoeveel plezier ze hebben gehad met het maken van deze surprise.

Naar het Camdeboo Nationale Park
Samen met de bemanning van de Deesse huren we een auto en rijden via de Kadoo naar de bizarre imposante rotsen van het Camdeboo nationale park bij het plaatsje Graaff-Reinet.

Cactussen bloeien in de lege Kadoo vallei

 Het is een schitterende tocht door de droge, lege Kadoo vallei. De cactussen bloeien spectaculair en struisvogels kijken ons aan.

Bizarre rotsen

In het park zien we o.a hartebeesten, een grote varaan en een hele kudde gemsbokken, die wij kennen als oryxen van Oman. Graaff-Reinet blijkt een erg leuk historisch plaatsje te zijn met schitterend gerestaureerde gebouwen, een interessant museum en veel Nederlandse namen. Het is vooral ook heel gezellig zo met z'n vijven op stap.



Koffiestop langs de kant van de weg

Zwarte Piet -2

Terug op de Pélagie is alles nog zwarter geworden. Nu de wind is gedraaid, is er nog veel meer steenkoolstof neergeslagen. Als we de volgende ochtend vertrekken voor de 180 mijl naar Mosselbaai wordt alles zwart, onze handen, T-shirts, broeken en schoenen: overal zit roet en zwarte vegen: we lijken wel Zwarte Piet, net als de Pélagie!

Naar Mosselbaai

Het is nog lastig om tegen de stevige wind in uit de baai te komen waar Port Elizabeth aan ligt. De Pélagie is in haar element, ook scherp aan de wind. Eenmaal overstag en buiten de baai kunnen we steeds verder af vallen, tot de wind weer heerlijk comfortabel van achteren komt. Bij het opruimen van een vergeten stootwil, schrik ik vreselijk: er ligt zomaar een moer onder de giek. De bout die de giek met de mast verbindt, blijkt gebroken! Dat hebben we al eens eerder gehad in Portugal. Ook nu zit er een rif in het zeil die de giek fixeert. Nils maakt voor de zekerheid een noodverband van supersterk dynema touw.

Veel wind, veel golven, we gaan hard!

De giek blijft op zijn plaats ook als het later harder gaat waaien. De Pélagie zet er de sokken in, de volgende ochtend 5 december varen we om twaalf uur de baai in. Hier is de marina vol, we liggen voor anker, niet helemaal beschut maar als morgen de wind gaat draaien wordt dat vast beter.
Allereerst hebben we het ergste zwart van de Pélagie gehaald, ze ziet er al wat beter uit. Morgen nog een extra schoonmaak beurt en het leed is weer geleden. Een reserve bout voor de giek hebben we ook. We zijn bijna op twee derde van de afstand naar Kaap de Goede Hoop, nog 320 mijl te gaan. Dat kan pas over vijf of zes dagen, tot die tijd is er geen goed wereldvenster. Geen probleem, we stoppen hier ook omdat er een aantal interessante dingen te zien zijn




 

Dagrecord, 215 mijl in 24 uur

Nu we zuidelijker komen, zien we steeds meer vogels, Witte Jan van Genten scheren over het water

Het weervenster van 25 november blijft er goed uit zien. De politie houdt het voor gezien, 'één telefoontje van de havenmeester is genoeg, we kunnen vertrekken. De eerste uren zijn niet erg comfortabel, de golven zijn tegen en er is te weinig wind om te zeilen. Grootste tegenvaller: de stroom is een halve tot een hele knoop tegen! Ik word er zelfs een beetje chagrijnig van.
Als de wind eenmaal gedraaid is en pal van achteren komt, komen ook de golven van achteren en wordt het leven comfortabel aan boord. De stroom neemt toe tot uiteindelijk wel ruim drie knopen mee. We gaan uren lang gemiddeld 9-10 knopen per uur over de grond, met uitschieters van 11, 12 en een enkele keer 13 knopen.

Links de snelheid dooer het water   7.8 knopen per uur
Rechts de snelheid over de grond: 11.7 knopen per uur

Ons oude record van 178 mijl per 24 uur wordt dan ook glansrijk verbeterd. Het staat nu op 215 mijl (net geen 9 knopen gemiddeld)!
Het is heerlijk, comfortabel zeilen. De Pélagie neemt de golven van achteren heel gemakkelijk, ze deint er rustig overheen. Als golven onder de kuip breken maakt ze wel een zwieper, maar de stuurautomaat corrigeert fantastisch. We hoeven niets te doen en kunnen genieten van de snelheid die we hebben.
Voor zondag is harde wind voorspeld; dat valt allemaal erg mee met de wind van achteren. Door het water blijft onze snelheid 6-7 knopen, ook met een rif in het grootzeil en de fok.
Mij bekruipt het gevoel: "Hebben we ons hier nu zo druk over gemaakt?". Of hebben we gewoon geluk met een goed weer-venster? Natuurlijk zijn we er nog niet; Kaap de Goede Hoop komt nog.
In ons optimisme verwachten we al maandagochtend in Port Elisabeth te zijn. Maar het is niet altijd feest, de wind valt weg en ook de stroom houdt een keer op. Er ontstaat zelfs behoorlijk dichte mist. Jaren hebben we de radar niet nodig gehad. Nu wel en . . . hij doet het niet. Uitzoeken dus. Gelukkig hebben we wel AIS net als de meeste andere boten om ons heen.

Een klein vissersbootje vaart wel uit met de harde wind waarvoor wij hier schuilen

Pas in de loop van de middag lopen we de haven binnen. Als zesde schip die dag is er geen ruimte meer is de marina zelf voor de Pélagie. Wel is er plaats langs de betonnen muur waar de visserboten ook liggen. Autobanden bieden bescherming, lange lijnen zorgen ervoor dat de Pélagie op en neer kan met eb en vloed, hier gelukkig maar ongeveer een meter. De Pélagie ligt er prima, zeker als we in het havenkantoor te horen krijgen dat we er gratis liggen.
Minder leuk is dat de schepen waar steenkolen in worden geladen hier maar 100 m van ons vandaan liggen. In Richards Bay en in Durban was het laadpunt enige kilometers van de haven. Daar hadden we iedere ochtend steenkoolgruis op de Pélagie. Hier is het nog veel erger, de steenkoolgruis ligt zelfs op tafel als we buiten eten. Hier blijven we dus maar niet te lang.

Vieze knieen en handen, je kunt schrijven in het stof dat op de Pélagie ligt

Vandaag een klusjesdag. Allereerst kijken we naar de radar, nu hebben we hem nodig! Na een tijd zoeken en meten met de voltmeter, staat het schaamrood ons op de kaken: we dachten dat de schakelaar voor de radio die van de radar was. Nu werkt de radar weer perfect en de buitenboxen ook! Leesbare niet vervagende etiketten moeten ons ook in de toekomst helpen!
Onderweg wilden we met onze nieuwe generator stroom maken, helaas zonder succes. Nils haalt de handleiding van internet, moet er ergens een knopje worden omgezet? Nog eens proberen, oh..... je moet de stekker er wel op de juiste manier in doen en goed aandraaien. Probleem opgelost!
Jullie begrijpen, na drie maanden Nederland moeten we de al die apparatuur op de Pélagie weer leren kennen!
Nog zoiets doms: in Richards Bay moesten we een nieuwe draagbare benzinetank voor ons buitenboord motortje kopen. Zonder te testen of alles wel werkte, hebben we de oude, kapotte tank weggegeven. In Durban bleek de slang lucht aan te zuigen: het nieuwe koppelstuk paste niet goed. Gelukkig hebben we hier een nieuwe kunnen kopen, dat wel werkt.

Met Pieter, Monique en Pim; Proost op een goede aankomst in Port Elzabeth

De Nederlandse boot 'Deesse' ligt naast ons. We eten gezellig samen met Pieter, Monique en Pim op de club met uitzicht op onze boten. Na al die prachtige wandelingen speelt mijn hielspoor weer op; Monique helpt mij speciale zooltjes te maken voor in mijn schoenen van het neopreen uit 2 bier-koelhouders. Dat lijkt goed te werken, wat een fantastische hulp!

Zooltjes uit bier-koelhouders maken - en het lijkt te helpen!